De Bornemse Dodentocht, inmiddels een waar instituut in Vlaanderen, kent dit jaar zijn 56ste editie. Op vrijdag 8 augustus 2025 verzamelden duizenden wandelaars in recreatiedomein Breeven in Bornem om zich te wagen aan de helse tocht van 100 kilometer. Het is geen wedstrijd, maar een persoonlijke uitdaging die kracht, karakter en doorzettingsvermogen test. Voor velen is het uitlopen van de Dodentocht een doel of voornemen, voor anderen een jaarlijks ritueel. Dit jaar zijn er opnieuw zo’n 13.000 deelnemers ingeschreven, afkomstig uit alle hoeken van België en ver daarbuiten. De organisatie benadrukt dat de Dodentocht niet alleen gaat om de sportieve prestatie: het is een viering van solidariteit, lokale trots en sportief doorzettingsvermogen.
Bornemse hoogdag
De Dodentocht zou niet bestaan zonder de duizenden vrijwilligers en de gastvrijheid van Bornem en de omliggende gemeenten als Mariekerke, Sint-Amands Puurs. Straten worden afgesloten, pleinen omgevormd tot rustpunten en cafés blijven open tot in de vroege uurtjes. Voor de Bornemnaar is het een hoogdag: bewoners versieren hun voortuinen en gevels en zetten stoelen voor hun deur om voorbijtrekkende wandelaars aan te moedigen met applaus en muziek. Bij warm weer staan er zelfs vele mensen klaar met een glaasje fris of een sproeiende tuinslang. “De Dodentocht is meer dan een sportief evenement. Het is een verbindend verhaal waarin een hele regio samenkomt,” zegt Hilde De Maere, lid van het kernteam van de organisatie. “Iedereen helpt mee: van de scouts die drankposten bemannen tot de lokale verenigingen die soepen en pannenkoeken uitdelen. Dat maakt de sfeer uniek. En dat is waarom zoveel wandelaars blijven terugkomen, jaar na jaar.”
De essentie van de tocht is al jaar en dag hetzelfde: 100 kilometer stappen binnen 24 uur. Het parcours slingert zich door de Scheldevallei, langs pittoreske straten, landelijke wegen en donkere bospaden. De wandeling door de nacht is een van de grootste uitdagingen van de tocht, het donker en de stilte die dan valt is voor vele afhakers de aanleiding van opgave. Langs de andere kant is dit natuurlijk ook een bijzondere ervaring. Wandelen onder de sterrenhemel, luisterend naar het geroezemoes van deelnemers die elkaar moed inspreken kan zeker een gevoel van voldoening geven. De Dodentocht is geen puur fysieke uitdaging, maar ook een mentale strijd. Het lichaam geeft signalen van vermoeidheid, blaren worden ondraaglijk en toch zet men stap na stap verder, gedreven door wilskracht en de energie van de menigte.
Een van de debutanten dit jaar was Arne Dekeyser uit Niel. Voor hem was het de allereerste keer dat hij de uitdaging van 100 kilometer aanging. Hoewel hij nog nooit eerder deelnam, bereidde hij zich al maanden intensief voor met gerichte wandeltrainingen. “Het is mijn eerste Dodentocht, dus ik weet niet exact wat me te wachten staat,” vertelt Arne. Iedereen zegt me dat je onderweg een muur tegenkomt, dus ik ben wel benieuwd hoe mijn lichaam en vooral mijn hoofd gaat reageren. “Maar ik ben gelukkig wel goed voorbereid. De voorbije maanden heb ik elke week, met behulp van een schema, lange wandelingen gemaakt. De langste was 53 kilometer, dit lukte wel redelijk dus ik heb vertrouwen in mijn kansen vandaag.” Zijn verhaal weerspiegelt het gevoel van vele eerstejaars: een mix van nieuwsgierigheid, zenuwen en vastberadenheid.
Innovatie en duurzaamheid
De organisatie heeft de voorbije jaren sterk ingezet op technologie en duurzaamheid. Zo worden er meer waterpunten voorzien om plastic afval te beperken, en worden deelnemers aangemoedigd hun eigen drinkbeker mee te brengen. Ook de digitale opvolging via een app, waarmee supporters live de voortgang van hun vrienden kunnen volgen, blijft een succes. Voor velen langs het parcours maakt dat volgen via smartphone het verschil: ouders die hun kinderen kunnen tracken, collega’s die meeleven en supporters die exact weten waar ze moeten gaan staan om hun wandelaar een schreeuw van aanmoediging te bezorgen. “De Dodentocht gaat mee met zijn tijd,” zegt Hilde De Maere. “We investeren in technologie en duurzaamheid, maar verliezen nooit de ziel van het evenement uit het oog. Het moet warm, menselijk en laagdrempelig blijven. Want of je nu jong of oud bent, topsporter of recreant: iedereen moet de kans krijgen deze uitdaging aan te gaan.”
Meer dan wandelen alleen
Naast de fysieke uitdaging is er ook de feestelijke kant. Langs het parcours zorgen fanfares, DJ’s en straatacts voor een aanmoedigende sfeer. In de dorpen die de route aandoet, komen mensen samen alsof het kermis is: de bakker verkoopt speciale Dodentocht-koeken, de frituur draait overuren en op sommige plaatsen staan podia waar muzikanten de wandelaars verwelkomen. In Bornem zelf wordt het startpunt in Breeven en het eindpunt in de Boomstraat omgetoverd tot een festivalzone waar supporters kunnen genieten van muziek met een hapje en drankje. Daar heerst een unieke mix van spanning en feestvreugde: deelnemers die nog fris en monter vertrekken, gemengd met de uitgelaten sfeer van familie en vrienden die hen uitzwaaien, en een dag later de emotionele ontlading wanneer dezelfde wandelaars juichend maar vaak ook strompelend terugkeren.
Voor de deelnemers draait het uiteindelijk maar om één ding: de eindmeet halen. Wie dat lukt, ontvangt niet alleen een officieel diploma, maar ook eeuwige trots en een plek in de grote Dodentocht “Hall Of Fame”. Voor wie onderweg moet afhaken, is er geen schande. De Dodentocht blijft uiteindelijk voor iedereen een persoonlijke uitdaging. Voor sommigen is de eindmeet halen een levensdoel, voor anderen een manier om zichzelf mentaal en fysiek te testen. Wie de tocht uitloopt, mag verdiend trots zijn, wie onderweg moet afhaken, ontdekt minstens evenveel over zichzelf. De Dodentocht leert haar deelnemers veel over relativeren, doorzetten en het aftasten van hun grenzen. Het gevoel van samenhorigheid, van samen door de nacht te trekken en elkaar aan te moedigen, weegt vaak zwaarder door dan de prestatie zelf.
De Bornemse Dodentocht 2025 belooft opnieuw een editie te worden vol emoties, kameraadschap en doorzettingsvermogen. Terwijl duizenden voeten de straten en paden zullen vullen, blijft de kern dezelfde als in 1970, toen de eerste editie plaatsvond: een mens tegen zichzelf, gedragen door de warme meelevendheid van een hele gemeenschap.