Ons land telt op heden meer dan 500.000 langdurig afwezigen op de werkvloer, volgens cijfers van het RIZIV. Dit aantal is de voorbije jaren enorm toegenomen. Ook Daniel (63) was vanaf 2019 anderhalf jaar langdurig afwezig vanwege een burn-out. “Vroeger kwam je thuis van het werk en zat de dag erop. In de huidige tijd komt het werk mee naar huis. Het laat je eigenlijk nooit meer los.”
Het is 4 december 2019 wanneer Daniel thuis belandt. Hij zou van de werkvloer wegblijven voor minstens anderhalf jaar. De reden: een burn-out. Een gevolg van de ongeziene werkdruk die de huidige generatie werknemers ervaart. Vanaf je opstaat tot wanneer je gaat slapen, blijft het werk je achtervolgen. De toestroom aan e-mails zorgt ervoor dat wanneer je de deur van het kantoor achter je sluit, het kantoor als het ware naar jou toekomt.
Uit de cijfers blijkt dat Daniel zeker niet alleen is. Net zoals 500.000 andere werknemers in België was hij langdurig afwezig op de werkvloer. Steeds vaker krijgen werkgevers te maken met langdurig zieken op de werkvloer. “In het begin krijg je veel bloemen en berichtjes van collega’s, maar naarmate de tijd vordert verdwijnt dat en krijg je steeds meer het gevoel dat je er alleen voor staat.” Ook wanneer werknemers dan terugkeren uit hun periode van afwezigheid heerst het gevoel dat ze op niet veel steun moeten rekenen van de collega’s. Er wordt verwacht dat je weer meteen aan 100 procent meedraait alsof er niets is gebeurd. “De eerste weken hebben de collega’s wel nog geduld, maar al heel snel komen de verwachtingen hoog te liggen.”
Leren relativeren
De vraag is nu hoe kan het zover komen dat iemand zoals Daniel, die voorheen 40 jaar onafgebroken aanwezig was op de werkvloer, plots het werk moet neerleggen. Zelf legt hij uit dat hij veel te vaak een “pleaser” was. “Ik probeerde altijd goed te doen voor de collega’s waardoor ik eigenlijk mezelf kwijt raakte. Het “pleasergedrag” heeft ongetwijfeld een rol gespeeld in de ontwikkeling van mijn burn-out.”
“Het is belangrijk om te kunnen deconnecteren van het werk en te zoeken naar de ideale work-life balans”, geeft Daniel als boodschap mee. “Ga wandelen, sporten en zorg ervoor dat je de werkvloer niet naar huis brengt.” Het probleem ligt volgens Daniel dan ook bij de veeleisende maatschappij waar we vandaag de dag in leven. “We blijven voortdurend verbonden met het werk. Toen ik in 1981 begon met werken bestond er nog geen internet en kon men meer afstand nemen van het werk als je bijvoorbeeld op vakantie ging. Tegenwoordig zie je mensen op het strand hun e-mails bekijken vanop hun laptop. Het is taak om jezelf niet te verliezen in deze moderne wereld.”