Jong zijn in Servië – toekomstdromen van studenten

Tijana Petrovic en Jovana Lovre zijn twee studenten Communicatie aan de universiteit van Novi Sad. We blikken samen vooruit op de toekomst.

“Natuurlijk hou ik van mijn familie en vrienden, maar ik heb totaal geen connectie met dit land.” – Tijana Petrovic

Tijana hoopt op een creatieve job later, bron: Tijana Petrovic

“Ik wilde heel lang danseres worden. Daarom verhuisde ik ook naar Belgrado. Ik wilde optreden of danslerares worden of gewoon iets doen met dans. Het genre maakt niet echt uit. Ik deed zowel hiphop als modern. Het enige probleem was dat, wanneer ik me enkel focuste op dansen, mijn brein niet genoeg geprikkeld werd. Ik heb namelijk een hoog IQ dus moet ik mijn hersenen genoeg te doen geven om me niet te vervelen.”

Nu studeer ik dus Communicatie aan de universiteit in Novi Sad, een stad aan de Donau in het noordwesten van Belgrado. Het is een heel dynamische opleiding. Ik denk ook dat ik die opleiding zal kunnen gebruiken om iets creatiefs te doen later. Ik heb echt geen 9-tot-5-mentaliteit. Ik wil constant uitgedaagd worden en nieuwe dingen proberen. Ik heb me ook lang ingezet als activist voor vrouwenrechten en rechten voor minderheden, dus misschien kan dat wel deel uitmaken van mijn werk later. Events organiseren spreekt me ook wel aan. Zelfs schrijven lijkt me wel iets, niet als journalist maar bijvoorbeeld in een column, à la Sex and the City. (lacht)

Ik wil absoluut niet in Servië blijven. Natuurlijk hou ik van mijn familie en vrienden, maar ik heb het gevoel dat ik totaal geen connectie heb met dit land. Het voelt alsof ik hier geen ruimte krijg om het verschil te maken. Mijn normen en waarden passen hier niet. Ik sta voor recht op meningsuiting bijvoorbeeld, maar als je je hier publiekelijk tegen Servië uitspreekt, kun je in de gevangenis belanden. Voor mij zou het dus beter zijn om naar een land te gaan waar ik me beter voel en meer ademruimte heb. Mijn grootmoeder woont in Venetië en ik ga daar elk jaar een paar maanden op bezoek. Elke keer als ik daar ben, voel ik me zo verfrist. Daar zou ik willen wonen. De rest van Italië of Spanje zou ik ook niet erg vinden.

Kinderen staan sowieso in mijn toekomstplannen. Ik wil een moeder worden. Maar trouwen? Absoluut niet. Mijn ouders zijn gelukkig getrouwd maar zelf geloof ik niet echt in het traditioneel huwelijk. Ik geloof niet dat ik een contract nodig heb om te tonen hoeveel ik van iemand hou. Als er dan ooit iets fout loopt, kan een van ons gewoon weggaan zonder een hele scheidingsprocedure te moeten aangaan. Natuurlijk hoop ik dat het er nooit van komt en dat ik een partner vind waarmee ik de rest van mijn leven samen kan zijn. Eigenlijk hoop ik gewoon dat ik gelukkig ben in de toekomst, waar ik ook ben en wat ik ook doe.”

“Ik heb geen papierwerk nodig om verliefd te zijn.” – Jovana Lovre

Jovana ziet zichzelf wel in het buitenland werken maar zou ook graag de kans krijgen om weer naar huis te komen, bron: Jovana Lovre

“Ik studeerde eerst talen, met Frans voorop. Ik vond het verschrikkelijk. Taalopleidingen hier zijn zo slecht georganiseerd. Het is er echt moeilijk om een taal op een goede manier te leren. Ik ben dan maar overgestapt naar Communicatie, nog steeds aan de universiteit van Novi Sad.

Ik ben graag onder de mensen en wil daar later ook iets mee doen. Samen met anderen aan projecten werken lijkt me wel iets. Events organiseren staat bovenaan mijn lijstje. Ik heb als vrijwilliger geholpen op een muziekfestival in Novi Sad en dat was echt fantastisch. Ik vond dat proces ook interessant om mee te maken. Ik mocht de muzikanten opbellen en hen backstage ook verwelkomen. Een topervaring!

Ik zou wel naar het buitenland willen gaan, maar niet voor altijd. Thuiskomen is voor mij ook heel belangrijk. Concreet zou dat dan twee à drie jaar in het buitenland zijn en dan weer eventjes terugkomen.

Op dit moment kan ik mezelf niet voorstellen als een moeder maar wie weet hoe dat zal zijn binnen een paar jaar. En als het op een partner aankomt, is liefde voor mij genoeg. Een huwelijk hoeft voor mij totaal niet. Ik heb geen papierwerk nodig om verliefd te zijn.

Ik hoop gewoon dat ik gelukkig ben later met de keuzes die ik gemaakt heb in het leven. En als ik niet gelukkig ben, dat ik de moed heb om opnieuw te beginnen.”