“Agility verdient veel meer aandacht”

Isabelle De Zwart (21) uit het Antwerpse Essen beoefent sinds haar zevende levensjaar agility. Dat is een hondensport waar communicatie tussen het baasje en het dier centraal staat. Isabelle won in 2013 de Belgische titel. De twintiger droomt van meer. “Ooit wil ik deelnemen aan het wereldkampioenschap”, klinkt het ambitieus.

Wat is agility precies?

“Als geleider moet je de hond begeleiden door een parcours met verschillende obstakels. Dat doe je door als baasje de juiste commando’s te geven op het goede moment. Communicatie en elkaar blindelings vertrouwen zijn dan ook twee belangrijke factoren in de sport, want de hond aanraken tijdens het parcours is verboden.”

Wat is het doel van de sport?

“De opzet is dat de hond het parcours zo snel mogelijk foutloos afwerkt. Als het dier een bepaalde hindernis weigert, is dat een fout. De keurmeester die als scheidsrechter fungeert, kijkt eerst naar de gemaakte fouten. Als meerdere deelnemers hetzelfde aantal fouten maken, geeft de snelste tijd de doorslag.”

Uit welke onderdelen bestaat het parcours?

“Het parcours bestaat uit verschillende obstakels. Zo zijn er tunnels, bruggen, wipplanken en balken waar de hond moet overspringen. Bij wedstrijden staat met nummers aangeduid in welke volgorde de dieren de obstakels moeten afleggen.”

Hoe ben je begonnen met agility?

“Ik was vier jaar oud toen mijn ouders een sheltie kochten, een Schots hondenras. Mijn vader koos ervoor om met Tinka (de naam van de hond red.) naar een hondenschool te gaan in Kapellen om haar bepaalde vaardigheden aan te leren. Op een dag was er een training agility op het veld ernaast en mijn vader was onmiddellijk verkocht. Hij startte met de sport en anderhalf jaar later ben ik ermee begonnen.”  

In 2010, op tienjarige leeftijd, eindigde je derde op het Europees kampioenschap agility voor junioren. Wat weet je daar nog van?

“Ondanks mijn jonge leeftijd weet ik daar nog best veel van. Het toernooi vond plaats in Gelsenkirchen (Duitsland) en het kwik steeg tot 40 graden. Voor de wedstrijd begon was er een openingsceremonie waarbij elk land een ereronde mocht doen op de hondenrenbaan. Ik was echt onder de indruk van de omstandigheden, want het was voor mij het eerste grote kampioenschap ooit. De eerste ronde die ik met Tinka liep op het toernooi legden we foutloos af en was meteen goed voor de derde plaats. De Duitse televisie zond de prijsuitreiking live uit. Ik herinner me dat ik als klein meisje in mijn glitterballerina’s op het podium stond met een grote camera op me gericht. Dat was een heel grappig, maar tegelijk ook fantastisch moment.”

Keurmeester in tranen

In 2013 won je het Belgisch kampioenschap agility. Hoe heb je dat beleefd?

“Het was mijn eerste BK en ik was verbaasd dat ik me meteen kon kwalificeren voor de grote finale. Met mijn dertienjarige leeftijd was ik de jongste deelnemer die mocht aantreden in de finale. Ik had wel al zes jaar ervaring, maar de druk van een Belgisch kampioenschap had ik nooit eerder ervaren. In de finale liep ik met Tinka als laatste. Mijn twee voornaamste concurrenten voor de Belgische titel hadden het parcours al zonder fouten afgewerkt, waardoor alle druk bij mij lag. Samen met Tinka moest ik foutloos blijven en het parcours sneller afleggen dan de concurrentie. Uiteindelijk liepen we een seconde sneller. Mijn ouders waren net als ik na afloop enorm geëmotioneerd. De keurmeester had ook tranen in zijn ogen, want het gebeurt zelden dat een dertienjarige het Belgisch kampioenschap wint.”

Hoe vaak per week beoefen je de sport? 

“In pre-coronatijden was er twee keer per week training en had ik in het weekend een wedstrijd. Nu zijn alle wedstrijden afgelast en train ik maar één keer per week. De wekelijkse training is noodzakelijk om de conditie van mezelf en de hond te onderhouden, zodat we klaar zijn als de wedstrijden herstarten.”

Kun je met alle hondenrassen aan agility doen?

“In theorie wel, maar ik zou het niet aanraden. Er zijn honden die geschikt zijn voor agility zoals shelties, jack russells en mechelaars. Ze hebben een atletische lichaamsbouw, waardoor ze heel snel en beweeglijk zijn. Andere honden zoals teckels, corgi’s en golden retrievers zijn minder geschikt voor de sport. Ze missen de snelheid om wedstrijden te kunnen winnen en ook voor hun gewrichten is agility niet optimaal.”

Onderbelichte sport

In België is agility een vrij onbekende sport. Hoe komt dat volgens jou?

“Vanuit de overheid komt er bitter weinig financiering. Agility verdient veel meer aandacht. De clubs zijn grotendeels zelf verantwoordelijk om geld in het laatje te krijgen. Bovendien zijn de wedstrijden niet te zien op de Belgische televisie, waardoor de sport voor het grote publiek onbekend is. Crufts is een bekende agilitywedstrijd, maar enkel de Engelse televisiezender BBC zendt de wedstrijd live uit.”

Is Crufts de grootste agilitywedstrijd ter wereld?

“Neen, het wereldkampioenschap agility is een groter evenement dan Crufts. De WK-selectie moet je verdienen door goed te presteren gedurende het hele seizoen, terwijl je voor Crufts een uitnodiging moet krijgen.”

Is het jouw ambitie om in de toekomst het wereldkampioenschap te bereiken?

“Ooit wil ik deelnemen aan het wereldkampioenschap. Ik ben ervan overtuigd dat ik nu al de nodige ervaring heb, maar er zijn momenteel nog andere zaken in mijn leven. Als ik al mijn tijd en energie in agility kan steken, moet een WK-deelname zeker mogelijk zijn.”