Column: Goedemorgen, Amerika

Pennsylvania verlost de Amerikanen op 7 november eindelijk uit hun lijden. Om stipt 11u24 lokale tijd maakt televisiezender CNN als eerste Joe Bidens overwinning bekend. Op datzelfde moment is huidig president Donald Trump aan het golfen. Dat is een beetje de trend geworden. Hij is er gerust in. Zijn advocaten staan op sneltoets. De Amerikaanse rechters houden hun hart vast, want de rechtszaken komen. Of dat veel aan het resultaat zal veranderen, dat betwijfel ik. Het zal een formaliteit worden.

Trump had even voordien op Twitter zijn overwinning al van de daken geschreeuwd. Een tweet die even prematuur was als de Belgische regering die verklaarde dat er geen tweede lockdown zou komen. Het Twitterpersoneel draaide ondertussen overuren. Operatie damage control ging van start. Trumps uitspraken op de website werden prompt voorzien van een waarschuwingslabel. Vier jaar te laat, weliswaar. Maar het sentiment was er toch.

Wat later kwam ook Nevada schoorvoetend met hun eigen stemresultaten af. Zij hadden de memo van “het leven is voor de rappe” blijkbaar gemist. Of het tellen verliep opzettelijk traag, omdat Nevada bang was om Trump als president uit te roepen. Misschien kwam er dan een lelijke tweet hun kant op. Hoe dan ook, het was een zoveelste nederlaag voor het kamp van de republikeinen. Die zijn nog steeds druk bezig met “voter fraud!” te schreeuwen en weigeren de witte vlag te hijsen. De stemmen moeten en zullen herteld worden. Hetzelfde kamp van wie de kandidaat twee dagen na de verkiezingen pleitte om het tellen te stoppen. Je zou er spontaan whiplash van krijgen.

Het heeft vier jaar geduurd voor de Amerikaanse bevolking wakker is geworden. Een racistische narcist als staatshoofd? Misschien was dat toch geen goed idee. Veel stemmen voor Biden waren geen stemmen voor de democraat, maar een stem tégen Trump. De democraten hebben deze verkiezing niet gewonnen. De niet-blanke, LGBTQ+ en vrouwelijke stemmers wel.

Maak u geen illusies: het werk is nog niet gedaan. Trumps bereik is nog te groot en zijn idealen zullen nog lang echoën. We hebben te lang in een roes van onwetendheid geleefd. Niet enkel Amerika kan hier een les uit trekken. Neem Black Lives Matter als voorbeeld. De hele wereld volgde toen in de protesten, alle kritiek inclusief. Dat het onverantwoord zou zijn om in tijden van COVID-19 te protesteren over iets pietluttigs als mensenlevens, komaan zeg. Maar onze koopzondag afnemen? No way! En onze economie dan?

Wij Belgen blijven dus nog even uitslapen. Maar wanneer de mannen van de Secret Service oud-president Trump uit het Witte Huis sleuren, alsof ze een krijsende kleuter van zijn mama scheiden, dan mag u mij ook gerust wakker maken. Voor de fans die hem zullen missen: geen nood. President of niet, we zullen nog lang van Donald horen. Ik kijk alvast uit naar zijn volgende resem tweets. Ze geven mij een familiair gevoel, een beetje zoals het moppenboekje dat vroeger bij het toilet van mijn grootouders lag. Een lelijke kaft, zure geur en vooral weinig inhoud.

Deze column dateert van 12 november, toen Trump nog niet verbannen was van Twitter en andere sociale media.