Reeks: De vragen van Proust in studentenversie – Chaimae El Massaoul interviewt Margit Ghillemyn

De Franse schrijver Marcel Proust beantwoordde ooit deze twaalf ordinaire vragen. De 20-jarige voetbaltrainster Margit Ghillemyn uit Merelbeke doet Proust na. Door deze vragen komen we erachter hoe Margit in het leven staat en wat haar dromen zijn. 

‘Het is niet gemakkelijk als een kledingstuk mij niet past. Ik denk altijd aan een standaardlichaam.’

Margit Ghillemyn, studente Sportjournalistiek

Hoe oud voelt u zich?

“Soms voel ik me net als een kind van drie (lacht). Ik heb dan nog zin om me uit te leven en kinderachtig te doen. Het kind in mij moet af en toe eens losgelaten worden.

“Anderzijds voel ik me stokoud, heel oud. Soms ervaar ik pijn in mijn lichaam, dat beïnvloedt zeker mijn leven. Het leed dat ik sporadisch ervaar komt door vroegere blessures. Als klein meisje voetbalde ik veel. Daar kwam ik niet zonder valpartijen uit.”

Wat is uw passie?

“Aangelegenheden die mij niet tegensteken. Ik bedoel daarmee leuke dingen die ik uren aan een stuk kan doen zonder mij moe te maken. Voetbal is daar een voorbeeld van. Ik geef voetbaltrainingen aan jongens van zes jaar. Het geeft me een ongelooflijke rust in mijn hoofd. Ik kan me helemaal uitleven. Zonder voetbal is leven onmogelijk.”

Is het leven voor u een cadeau?

“Wel, elke dag is een nieuwe dag. Het leven is zeker niet gemakkelijk. Af en toe is het eens knokken. Ik mag elke dag van mijn leven genieten. Neem die kansen en maak er iets beters van. Alleen zo kom je er sterker uit dan alleen maar aan het verleden vast te blijven hangen. Corona is hier een voorbeeld van. Het is een slechte situatie waarin we nu zitten, maar ik haal alleen positieve dingen eruit.”

Welke kleine alledaagse gebeurtenis kan u blij maken?

“Kleine alledaagse gebeurtenissen kunnen een mens zo gelukkig maken (lacht). Voor mij hoeft dat helemaal niet groot te zijn. Als mijn katten me komen knuffelen, ben ik doodgelukkig. Vaak waardeer ik het ook wanneer iemand me een compliment geeft. Zoals wanneer iemand zegt, wat ben je mooi vandaag, dan kan mijn dag echt niet meer stuk. Ik word ook gelukkig als ik iemand blij maak. Een steentje bijdragen doet je altijd goed voelen.”

Waar hebt u spijt van?

“Vaak had ik spijt van de beslissingen die ik heb genomen. Achteraf gezien waren het allemaal juiste besluiten. Ik ben na mijn eerste leerjaar van school veranderd. Daar liep niet alles op wieltjes. Ik werd heel hard gepest waardoor ik opnieuw van school veranderde. Ik had geen vertrouwen meer in vriendschappen. Het moest juist zitten van beide kanten. Na heel voorzichtig en kritisch te zijn, ben ik toch de juiste mensen tegengekomen op mijn pad. 

Hoe kijkt u naar uw lichaam?

“Ik probeer altijd positief te blijven. Het is niet gemakkelijk als een kledingstuk mij niet past. Ik denk altijd aan een standaardlichaam. Ik heb mezelf leren accepteren en van mezelf leren houden. Dat komt doordat ik de juiste mensen volg op sociale media. Daar heb ik mijn rolmodellen gevonden die hetzelfde meemaken net als ik. Mijn grootouders zijn wel altijd degenen geweest die een stok in de wielen staken. Hun ideaalbeeld is slank. Ik let ook daarom heel hard op met wat ik draag als ik op bezoek ga. Vaak iets los zodat ze mijn lichaam niet kunnen zien.”

Wanneer hebt u het laatst gehuild?

“Ik huil best regelmatig. Huilen is de beste uitlaatklep die er is. Je weent voor paar minuten en je kan weer verder met je leven. Ik voel me dan heel rustig en sober in mijn hoofd. Het is ook niet dat ik alle dagen snik, maar wel af en toe kan het wel eens.”

Wat is uw vroegste herinnering?

“Mijn herinneringen gaan nooit gepaard met de realiteit, zegt mijn mama altijd (lacht). Wat ik me wel nog goed kan herinneren was een bijzondere activiteit in de eerste kleuterklas. Ik moest van de juf een kaartje inkleuren. Mooi binnen de lijntjes, maar dat viel wel tegen. Het bleek het geboortjekaartje te zijn van mijn toen net geboren zusje. Nu ligt er een kaartje vol mooie herinneringen bij ons in de living.”

Wat hoopt u nog te bereiken?

“Ik hoop te kunnen terugkijken naar mijn leven en te beseffen dat ik goed heb geleefd met de juiste mensen om me heen. Hopelijk kan ik alles doen wat op mijn bucket list staat zonder spijt te hebben. Carrièregericht hoop ik om het vrouwenvoetbal binnenin de journalistieke wereld op kaart te zetten. Kranten en tijdschriften promoten vaak het mannenvoetbal. Het zou geweldig zijn mocht er daar verandering in komen. Ik ga er helemaal voor!”

Welk boek zou u aanraden?

“Dat is zeer moeilijk. Ik heb een boekenrek met fantastische boeken. De gesigneerde boeken hebben natuurlijk een streepje voor. Mijn laatst gelezen boek bleef me wel zeker bij. Het heet “Ik fiets door” van Juliana Buhring. Het boek weerspiegelt mijn leven waarin ik mezelf herken. De rust die Juliana omschrijft tijdens het fietsen ervaar ik ook. Ze is zeker een rolmodel voor mij.”

Hoe zou u willen sterven?

“Ik wil er eigenlijk niet echt bij stilstaan en erover nadenken. Ik ben er nog niet klaar voor. Natuurlijk hoop ik te sterven zonder pijn. In mijn slaap zou een ideaal scenario zijn, maar toch klinkt het heel raar.”

Welk moment uit uw leven zou u graag herbeleven?

“De geboorte van mijn kleine broer. Het was een fantastische ervaring. Mijn mama beviel thuis, dus kon ik de bevalling en nazorg vanop de eerste rij meemaken. Het geslacht wisten we niet op voorhand. Dat maakte het allemaal speciaal. Na drie meisjes was een jongetje zeker meer dan welkom.”