Onderzoek van het Instituut voor Gelijkheid van Mannen en Vrouwen wijst uit dat 10,5 % van de vrouwen in België slachtoffer werden van partnergeweld.

Reeks: Geweld en liefde een fijne grens – deel 2

Vandaag is het de Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen. Gebouwen, zoals het MAS kleuren vanaf vandaag oranje. Dat tot en met de dag voor de rechten van de mens op 10 december. Zo wordt meer aandacht gegeven aan geweld tegen vrouwen. Hier laten we Lise-Marie S. aan het woord. De 20-jarige vrouw deelt bij ons haar ervaring met geweld tussen haar en haar ex-vriend.  

‘We zaten in dezelfde klas in het vierde middelbaar. Meteen werden we vrienden. We wandelden veel samen van school naar het station. Zo konden we elkaar beter leren kennen. Al vlug spraken we zonder andere mensen af. Na twee maanden begonnen we een relatie. Na een paar maanden daten veranderde hij volledig.

Een controlerend begin

Het begon met commentaar op mijn mannelijke danspartners in de dansschool. Ook sms’en sturen met mijn vrienden van het mannelijk geslacht was compleet verboden. Het ging zo ver dat ik uiteindelijk niet meer naar de dansschool mocht, zelfs niet om dansles te geven aan kleuters. Ik mocht nooit meer alleen met de trein naar huis. Hij nam speciaal een extra trein, zodat hij zeker wist dat ik niet stiekem contact had met andere jongens. 

Op school moest ik dagelijks mijn gsm aan hem afgeven. Daarbovenop had hij alle wachtwoorden van al mijn apps. En daar maakte hij gretig gebruik van. Hij verwijderde iedere jongen behalve mijn vader van mijn Facebook én Instagram. Ook stuurde hij berichten naar mijn vriendinnen en mijn ouders. Niet alleen in zijn naam, maar ook in de mijne. Berichten zoals: ‘Ik weet dat ik een slechte dochter ben voor jullie en ‘naam ex-vriend’ zal me helpen.’ waren dan ook niet vreemd.

Voor mij was dit niet meer normaal. Het ging allemaal een stapje te ver voor mij. Dat zei ik hem ook en toen draaide hij volledig door. Hij werd een agressief persoon.  Eerst met verwijten en dan werd het fysiek. Hij sloeg me eerst stiekem op school en in het park.

Op heterdaad betrapt

Op een dag sloeg hij me dichtbij een lokaal van de technische dienst. Hij dacht dat er niemand aanwezig was, maar er kwam net een personeelslid binnen in het lokaal. Die persoon heeft dan de directie aangesproken. Zo kwam de situatie aan het licht. We moesten beiden individueel naar de directie gaan. Daarna werd ook het CLB erbij gehaald. En later ook mijn ouders en zelfs de politie.  

We hebben niet onmiddellijk een klacht ingediend. We hebben het eerst laten bezinken in ons gezin zelf. En ook, ik was niet klaar om die stap te ondernemen. Ik stopte mijn ouders en zei dat ze de situatie moesten laten zijn. Dat kwam echt uit een plek van angst, want ik wist tot wat hij in staat was.

Toch voelden we ons verplicht om verdere stappen te ondernemen. Hij bleef mij en ook heel ons gezin lastig vallen. Hij belde bijvoorbeeld het bedrijf van mijn vader en vroeg de secretaresse of hij hem kon spreken. Hij stuurde iedereen berichten die met mijn gezin geassocieerd was. Het kwam zelfs zo ver dat hij hier aan de deur stond.

Jammer genoeg hebben we geen bewijzen van slagen en verwondingen. Wat dus effectief wel gebeurt is, maar we hebben er geen foto’s of dergelijke van. We hebben wel screenshots van alle berichten met bedreigen naar mij, mijn zus, mijn ouders en vriendinnen etc. Toen we met al die bewijzen naar de politie gingen kregen we te horen dat we niet de eerste waren die klacht indienden tegen hem. Blijkbaar lopen er nog klachten tegen hem over andere meisjes in dezelfde situatie.

Een jaar na dit voorval kon ik er echt met niemand over praten, maar nu wel. Uiteindelijk leer je het toch op een bepaalde manier verwerken. Toch blijft het op een manier aan me plakken.’