Het idyllische centrum met de typische witte voorgevels -8340 Oostkerke (Damme) ©Kevin Storme

Het immer rustige Oostkerke

Het landelijk gelegen Oostkerke iets na de middag op een doordeweekse dag. De zon schijnt en de lucht is hemelsblauw al is er heel wat wind waardoor het toch wat frisjes aanvoelt. Niks abnormaals voor een weekdag in de lente. Hoe gaan de inwoners om met alle coronamaatregelen?

Het feit dat in het laatste uur maar een paar mensen gepasseerd zijn is niet echt raar voor het rustige middelpunt van de driehoek Brugge-Knokke-Sluis. De mensen die voorbijkomen hebben daar ook wel een goede reden voor. Zo zijn er nog altijd landbouwers die zich met hun mastodonten van tractoren een weg banen door de smalle straten van het mooiste dorp van West-Vlaanderen in 1974. Een andere voorbijganger is Benedict, eigenaar van café De Knotwilg en verhuurder van volksspelen en fietsen. Een man die altijd bezig is, “ik moet blijven fietsen herstellen, want met dit mooie weer is er toch niks mooier dan een fietstochtje”.

Enthousiasme van kalfjes

Wat Benedict zegt is inderdaad wel waar. Naarmate de dag vordert, passeren er meer en meer fietsers. De een houdt al wat meer afstand dan de ander, maar er is nog niemand gepasseerd die zich niet aan de maatregelen houdt. De enige levende wezens die zich niet aan de coronamaatregelen houden zijn de kalfjes, die in groep meelopen met elke fietser of wandelaar die aan hun wei passeert. En wie neemt hen wat kwalijk natuurlijk. Het is eigenlijk toch wel mooi om al dat enthousiasme te zien bij zulke jonge dieren. Het geeft tegelijkertijd ook een beetje een gevoel van heimwee naar lang vervlogen tijden. Toen we wel nog mochten samenkomen in grote groepen.

Ondertussen is het iets na vijf uur in de namiddag en zijn er heel wat fietsers gepasseerd. Het is dan ook nog altijd een fantastische dag om te sporten. “Wat een mooie huisjes hier, net een sprookje. Ja hé, ben je hier nog nooit geweest dan? Neen dit is de eerste, maar zeker niet de laatste keer dat ik langs hier fiets.” Dat is zomaar een gesprekje tussen twee wielertoeristen. Als mensen wat verder van elkaar fietsen dan roepen ze wat harder en kun je al eens iets opvangen natuurlijk. Ze had het trouwens over de authentieke witte voorgevels die onveranderd zijn sinds de Tweede Wereldoorlog. Buiten een aantal herstellingswerken hier en daar natuurlijk. Daar is deze periode misschien wel ideaal voor, moet mijn buurvrouw gedacht hebben, want zij liet haar voorgevel ondertussen herschilderen.

Hier in Oostkerke gebeuren er dus geen rare dingen. Het leven gaat hier zijn gangetje zoals het dat anders ook doet. Voor de meesten hier is het een dag zoals in de vakantie. Met dat verschil dat café De Knotwilg leeg is en er geen beweging is op het veld van de plaatselijke voetbalploeg, FC Eendracht Oostkerke. “Het is spijtig dat het seizoen stilligt, want we waren nog steeds in de running om kampioen te spelen”, aldus de trotse voorzitter. “De gezondheid van de mensen gaat natuurlijk voor op een spelletje.” Ondertussen is de wind wat gaan liggen en schijnt de zon nog wat feller. Ondanks alle coronamaatregelen belooft het hier toch nog een mooie dag te worden in het polderdorpje.