“We’re in the killin’ Nazi business!” En hoe

Inglourious Basterds. Het blijft een tijdloze klassieker binnen het rijke repertoire van Quentin Tarantino. Een oorlogskomedie waaraan hedendaagse actiefilms een puntje kunnen zuigen.  Overdreven explosies en oorlogshelden die op hun eentje de vijand uitroeien, ruilt Tarantino in voor beklijvende gesprekken, subtiel geënsceneerde moorden en perfect getimede strepen muziek. De kaskraker boeit van begin tot einde. Niet eenvoudig voor een film van ruim tweeënhalf uur.  Tarantino liet zijn fantasie de vrije loop en herschreef met enkele kwinkslagen het einde van de Tweede Wereldoorlog. Tot het absurde toe. Laat die absurditeit nu net het succes verklaren.

Hans Landa, gespeeld door Christoph Waltz, zet meteen de toon door ons met zijn indringende blik het verhaal in te zuigen. De Jodenhater, zo luidt zijn bijnaam,  speurt Franse dorpen af hongerig naar Jodenbloed. Waltz speelt als gewetenloze SS-officier een briljante rol. De trotse Nazi baant zich een weg in het Frans, Engels, Duits en Italiaans doorheen de film. Zijn psychopathisch gedrag brengt Inglourious Basterds naar een hoger niveau en geeft de film kleur. Hij kreeg voor zijn rol dan ook een Oscar voor beste mannelijke bijrol. “Hans Landa is misschien wel het beste personage dat ik ooit creëerde,” beweerde Tarantino zelf in een interview met Screen Daily. Ook hier steekt Tarantino recentere oorlogsfilms de loef af. Geen angstaanjagende spierbundel die op lompe wijze en met brute kracht een arme boer bedreigt, maar een slimme, doordachte en lepe Duitser die door psychologische spelletjes zijn slachtoffer naarde keel grijpt.

Na een bloedstollend dialoog, dat door het charisma van Landa meer op een monoloog lijkt, bezwijkt een lokale boer uiteindelijk aan de aanhoudende druk. Hij verraadt een ondergedoken Joods gezin en leidt hen rechtstreeks naar de slachtbank.  Shossana Dreyfus, gespeeld door Mélanie Laurent, is de enige van het gezin die kan ontsnappen aan de bloederige moordpoging van Landa. Ze vlucht richting Parijs waar ze voortaan als Emmanuelle Mimieux door het leven gaat. Ze broedt op een plan om wraak te nemen.

“We’re gonna be doing one thing, and one thing only: killin’ Nazi’s.” Met deze profetische woorden introduceert Brad Pitt zijn Inglourious Basterds. Met een overdreven en geforceerd accent vertolkt Brad Pitt de rol van luitenant Aldo Raine. Een hoofdrol legde Tarantino niet weg voor Pitt, maar met enkele geslaagde en uitstekend in beeld gebrachte scènes blinkt Pitt toch uit in zijn rol als onverschrokken Amerikaan.  Onder leiding van Raine pakken acht Joods-Amerikaanse soldaten, letterlijk, de scalp van de Nazi’s. Op brutale en niets aan de verbeelding overlatende wijze scalperen ze de hoofden van hun slachtoffers. Tarantino laat hier meer dan eens het bloeddorstige kantje in hem naar boven komen. Donny Donowitz, bijgenaamd de Berenjood, heeft een bijzondere fetisj voor zijn basebalknuppel. Terwijl de andere Basterds genieten van een boterham, slaat hij de hersenen in van een Duitse commandant. Wie houdt van zwartgeblakerde humor, kan hier absoluut zijn hart ophalen.

Het doel van Shossana Dreyfuys en de Basterds is duidelijk. De volledige Nazitop uitroeien. Het is dan ook onvermijdelijk dat beide paden elkaar in het slot meedogenloos zullen kruisen. Eindigen doet Tarantino met een spectaculaire scène die vuurwerk belooft. Net zoals de hele film. Een klassieker die elke jonge regisseur tot in de puntjes moet analyseren. Een perfecte cocktail van geweld, humor en  technisch vernuft, zoals het een echte Tarantino betaamt.