Gladiator: Een gebroken generaal uit op wraak ★★★★☆

5/05/2020 door Jens Clement

De Romeinse generaal Maximus Decimus Meridius staat aan het front voor zijn laatste veldslag. Met zijn leger weet hij de Germanen te verslaan onder het toeziend oog van Keizer Marcus Aurelius. De generaal heeft maar één wens: terugkeren naar zijn vrouw en kind om er een leven als een simpele boer te leiden. De oude keizer wil echter dat Maximus hem opvolgt als keizer van het Romeinse rijk. Dat kan Commodus, de zoon van Marcus Aurelius, niet appreciëren. Hij vermoordt zijn eigen vader en grijpt de macht. Commodus beveelt zijn mannen om Maximus en zijn gezin te doden. Maximus weet te ontsnappen, maar eenmaal hij zijn huis bereikt, treft hij zijn familie dood aan. Als gladiator trekt hij naar Rome waar hij uit is op wraak.

De film start meteen met het belangrijkste aspect: oorlog, vechten, bloed vergieten. De hoofdpunten zijn de vele gevechten. Het verhaal toont nog maar eens hoe maniakaal de Romeinen waren. Twee strijden om de aandacht van het volk. En dat kan alleen door bloed te vergieten. De film laat zien dat we als massa wreed en dom kunnen zijn. “Panem et circenses”, vertaald: “brood en spelen”, een uitdrukking die de Romeinse dichter Juvenalis schreef, is heel sterk aanwezig. De massa wil enkel eten en amusement. Een term die ook nu nog actueel is, want ook de kijkers genieten van de strijd om leven en dood. De tussenscenes voelen als pauzes aan. Even kan je je ogen laten rusten vooraleer je opnieuw zonder knipperen het volgende gevecht wil volgen.

De makers hadden behalve fantastische acteurs ook computertechnologieën nodig om deze wrede gevechten er echt te laten uitzien. De arenascene is een mooi voorbeeld. De gevechten leken echt en het kolkende Colosseum bracht de Romeinse tijd weer helemaal tot leven. De regisseur heeft alles op alles gezet om die scene er zo echt en levendig mogelijk in beeld te brengen. Ontzettend veel aandacht ging naar de gevechten om de kijker te plezieren. Russell Crowe is de geknipte persoon voor de rol van Maximus. Een wraakzuchtige spierbundel, maar ook een slimme man met een groot hart (vooral voor Rome). Crowe weet emoties perfect over te brengen waardoor je als kijker aan het scherm gekleefd blijft. Een Oscar voor beste acteur is dan ook meer dan verdiend. Joaquin Phoenix speelt ook fantastisch als Commodus. Een verwende zoon van een Keizer, die moeilijkheden heeft om de realiteit onder ogen te zien. Het leverde hem een terechte nominatie voor beste mannelijke bijrol op.

Gladiator heeft ook enkele imperfecties. Zo is het verhaal wel zeer “Hollywood-achtig”. Er is een overvloed aan clichés, overweldigende en soms overdreven filmmuziek. Maximus is de grote redder van de film. Daarom is zijn personage zeer voorspelbaar. De makers legden de geschiedenis naast zich neer. Historisch gezien zijn er een pak onjuistheden. De regie koos ervoor om aanpassingen te maken om de film spectaculairder, mooier en interessanter te maken. Onbestaande personages vonden ze uit en sommige historische figuren werden aangepast. Het doel van de film is de kijker laten genieten van brood en spelen. De Romeinse tijd is enkel de context van het verhaal. Dat kon in elke tijd geënsceneerd worden. Als kijker wil je genieten van barbaarse gevechten en zo veel mogelijk bloed zien vloeien. De mensheid is veel geëvolueerd, maar één iets is duidelijk. Brood en spelen is van alle tijden.

De film start meteen met het belangrijkste aspect: oorlog, vechten, bloed vergieten. De hoofdpunten zijn de vele gevechten. Het verhaal toont nog maar eens hoe maniakaal de Romeinen waren. Twee strijden om de aandacht van het volk. En dat kan alleen door bloed te vergieten. De film laat zien dat we als massa wreed en dom kunnen zijn. “Panem et circense” vertaalt: “brood en spelen”, een uitdrukking die de Romeinse dichter Juvenalis schreef, is heel sterk aanwezig. De massa wil enkel eten en amusement. Een term die ook nu nog actueel is, want ook de kijkers genieten van de strijd om leven en dood. De tussenscenes voelen als pauzes aan. Even kan je je ogen laten rusten vooraleer je terug zonder knipperen het volgende gevecht wil volgen.

De makers hadden behalve fantastische acteurs ook computertechnologieën nodig om deze wrede gevechten er echt te laten uitzien. De arenascene is een mooi voorbeeld. De gevechten leken echt en het kolkende Colosseum bracht de Romeinse tijd weer helemaal tot leven. De maker hebben alles op alles gezet om die scene er zo echt en levendig mogelijk in beeld te brengen. Ontzettend veel aandacht ging naar de gevechten om de kijker te plezieren. Russell Crowe is de geknipte persoon voor de rol van Maximus. Een wraakzuchtige spierbundel, maar ook een slimme man met een groot hart (vooral voor Rome). Crowe weet emoties perfect over te brengen waardoor je als kijker aan het scherm gekleefd blijft. Een Oscar voor beste acteur is dan ook meer dan verdiend. Joaquin Phoenix speelt ook fantastisch als Commodus. Een verwende zoon van een Keizer, die moeilijkheden heeft om de realiteit onder ogen te zien. Het leverde hem een terechte nominatie voor beste mannelijke bijrol op.

Gladiator heeft ook enkele imperfecties. Zo is het verhaal wel zeer “Hollywood-achtig”. Er is een overvloed aan clichés, overweldigende en soms overdreven filmmuziek. Maximus is de grote redder van de film. Daarom is zijn personage zeer voorspelbaar. De makers legden de geschiedenis naast zich neer. Historisch gezien zijn er een pak onjuistheden. De regie koos ervoor om aanpassingen te maken om de film spectaculairder, mooier en interessanter te maken. Onbestaande personages vonden ze uit en sommige historische figuren werden aangepast. Het doel van de film is de kijker laten genieten van brood en spelen. De Romeinse tijd is enkel de context van het verhaal. Dat kon in elke tijd geënsceneerd worden. Als kijker wil je genieten van barbaarse gevechten en zo veel mogelijk bloed zien vloeien. De mensheid is veel geëvolueerd, maar één iets is duidelijk. Brood en spelen is van alle tijden.

Gladiator
Actie, Drama
★★★★☆
Regie: Ridley Scott
Met Russell Crowe, Joaquin Phoenix, Connie Nielsen
155 min