Notting Hill (c) Wallpaper Flare

Surreal, but nice – Notting Hill

Wat gebeurt er als een doodgewone Britse man en een Amerikaanse filmster elkaar ontmoeten? De romantische komedie Notting Hill – gebaseerd op het gelijknamige boek van regisseur en scenarist Richard Curtis, vertelt het verhaal van William Thacker (Hugh Grant) en Anna Scott (Julia Roberts). Curtis schreef ook het scenario van Four Weddings and a Funeral uit 1994.  Notting Hill werd bij de release in 1999 goed ontvangen. In 2000 ontving de film een Brit Award voor de beste soundtrack. Datzelfde jaar ontving de romantische komedie ook nominaties voor enkele BAFTA awards, een Britse filmprijs uitgereikt door British Academy of Film and Television Arts, kortweg BAFTA. In 2000 kwam Notting Hill ook in aanmerking voor enkele Golden Globes.

Notting Hill neemt ons mee naar hoe liefde was aan het einde van de jaren ’90. De film opent met Elvis Costello’s dromerige versie van She waarbij Anna Scott, Amerika’s grootste filmster in beeld komt. Ze verblijft in de prachtige suites van het Ritz hotel, haar gezicht is afgebeeld op de typische rode Londense bussen en ze loopt in de mooiste kledij over de rode loper. Daar kunnen de meesten alleen van dromen. Voor Anna Scott is het de werkelijkheid. Natuurlijk kan niet alles rooskleurig zijn. Ze ligt onder de microscoop van de maatschappij en elke beweging die ze maakt, wordt nauwkeurig geanalyseerd. Dus moet ze de kritiek en roddels van de Britse tabloids ook onder ogen zien. Dan is er ook nog William Thacker, een ietwat klungelige eigenaar van een winkel die boeken over reizen verkoopt. Het lot doet zijn uiterste best om de twee samen te brengen. Een eerste keer in de winkel van Thacker en een tweede keer in zijn huis, nadat hij sinaasappelsap op haar kleren heeft gemorst. Thacker lijkt zenuwachtig en ongemakkelijk. Als Scott Thacker’s huis verlaat, flapt hij de onhandige afsluiter it was surreal, but, nice uit, een zin die deze film perfect omschrijft. De realiteit in Notting Hill is ver zoek. Dit zijn verhalen waar een pubermeisje over droomt, zich later realiseert dat dit alleen maar in films gebeurt en dat ze waarschijnlijk niet het geluk van Thacker zal hebben bij haar zoektocht naar liefde, maar a girl can dream.

De film stelt de wijk Notting Hill voor als dromerig, levendig en trendy met gezellige winkels als die van Thacker, de laatste nieuwe mode, en bruisende marktkramers. Een wijk waar je vandaag in zou kunnen rondwandelen en het vintage noemen. Het contrast van de twee leefwerelden van de personages is allesbehalve realistisch. Hij woont in een bescheiden huis in Londen, terwijl zij een luxeleven leidt in de Verenigde Staten. Dat vertekent het hedendaags beeld van de liefde. Dat de ware zomaar uit de lucht komt vallen en die persoon bij ons blijft no matter what. Dat liefde geen werkwoord is, maar een geschenk uit de hemel. Het typische verhaal van boy meets girl is tijdloos. De film deed denken aan Pretty Woman, ook met Julia Roberts in de hoofdrol. Tegelijkertijd kwamen beelden van hedendaagse romantische komedies mij voor de ogen, bijvoorbeeld To all the Boys I’ve Loved Before of The Kissing Booth. Liefde is alomtegenwoordig, er bestaan talloze liedjes, films en boeken over. Er zit weinig originaliteit in films als deze, ze zetten je niet aan het denken, maar entertainend zijn ze wel.

De soundtrack van Notting Hill trekt de romantische lijn van het verhaal door. Met liedjes zoals When You Say Nothing at All van Ronan Keating, Ain’t No Sunshine van Bill Withers en No Matter What van Boyzone voel je wat de personages voelen op het juiste moment. Notting Hill is een charmante film. De mode, de auto’s, de gekleurde huizen. In die tijd bestond een Iphone of een Tesla nog niet. Thacker doet de boekhouding van de winkel in een schriftje met een balpen en een rekenmachine. Met alle technologie die bestaat, is dat vandaag ondenkbaar. Het is haast onmogelijk om je voor te stellen dat Notting Hill een echte plaats is. Het lijkt op een wijk uit je dromen waar de tijd stilstaat en liefde als lucht in te ademen valt.

De film is te zien op Netflix.

Door Justine Cottenie.