“Ik heb een schuldgevoel omdat ik holebi ben”

Holebi zijn en daarvoor uit komen. Het is voor vele holebi-jongeren een hele opgave om te accepteren wie ze zijn en om uit de kast te komen. Sommigen worden verstoten door hun familie en vrienden omwille van hun  seksuele geaardheid. Dat gebeurt in alle lagen van de bevolking, maar vooral bij jongeren met een migratieachtergrond. Een goed jaar geleden opende het eerste opvangtehuis, voor jongeren die omwille van hun geaardheid niet meer welkom zijn thuis, de deuren. In januari opent ook een tweede vluchthuis.

Onze maatschappij is meer dan ooit klaar voor het accepteren van holebi’s. Iedereen mag zijn wie hij wil zijn. Dat denken we toch. “Vele holebi’s uit andere landen komen daarom naar België”, zegt Dimitri Verdonck, medeoprichter en woordvoerder van het opvangtehuis ‘Le Refuge/Het Vluchthuis’. “Maar vaak worden zij hier in asielcentra ondergebracht en zijn ze exact terug bij dezelfde soort holebihaters als in hun land van herkomst. Dat verlegt gewoon het probleem.” Daarom besloot Dimitri samen met Rainbow House om een vluchthuis voor deze jongeren op te richten. “Wij willen vooral jongeren een nieuwe start geven. Het is meer dan onderdak alleen”, zegt Dimitri. “De jongeren blijven hier drie tot negen maanden. Wij helpen ze in die periode om werk te zoeken, vrienden te maken en om alles te verwerken. We hebben twee mensen vast in dienst en werken met tientallen vrijwilligers.”

De ‘Gay Street’ in Brussel – Liam Van Haverbeke

Dit jaar hebben al zeventien jongeren onderdak gekregen. En er zijn al 29 mensen geholpen. Het opvanghuis biedt een capaciteit van ongeveer tien personen tegelijkertijd. “We breiden uit in januari en kunnen dan dubbel zo veel mensen een tijdelijk onderdak geven, want dat is echt nodig. Natuurlijk kunnen en mogen we ook niet iedere jongere opvangen. Drugsverslaafden of mensen met zware psychologische problemen kunnen wij niet helpen. Dat zou gevaarlijk zijn voor onszelf en voor de andere jongeren.”

Holebi’s met een migratieachtergrond

In Brussel is er meer migratie dan in de rest van België. Hierdoor zijn er ook meer holebi-jongeren met een andere culturele achtergrond. “Het klopt dat er veel migranten bij ons komen aankloppen, vooral moslims. Maar we hebben ook veel katholieken, vrijzinnigen… Dat zorgt voor een enorme diversiteit aan mensen die bij ons worden geholpen”

Ook de jonge vrouw Gizem ‘Guz’ Kabal (21) is een holebi met een migratieachtergrond. Ze is van Turkse afkomst, maar woont al een tiental jaar in Brussel. Haar familie heeft haar geaccepteerd als holebi, maar wil het er liefst zo weinig mogelijk over hebben. “Ik heb het mijn moeder drie keer moeten vertellen voor ze het wilde geloven. In onze cultuur is holebi zijn echt een groot taboe! Ik heb een schuldgevoel, omdat ik holebi ben. Vooral omdat ik ook een belijdende moslima ben en dus geen goede moslima. Ik krijg vaak te horen dat ik een slecht persoon ben door mijn geaardheid.”

Gizem heeft ook een neef die homo is. “Hij is letterlijk uit huis gesmeten door mijn oom. Gelukkig had hij net werk gevonden. Hij woont nu samen met zijn vriend.” Los van de islam en haar familie is Gizem wel trots om holebi te zijn. Ze gaat al sinds haar zestiende naar de Pride Parade in Brussel en toont ook dat ze lesbisch is. “Het gebeurt soms dat ik word uitgescholden, maar dan krijgen ze van mij de volle laag terug. Ik heb een grote mond. Ik denk ook dat het daarom is dat ik nog nooit fysiek ben aangevallen. Ik heb wel vrienden die in elkaar zijn geslagen omdat ze holebi zijn. Maar dat gebeurt vooral bij homo’s; lesbiennes hebben daar minder last van, denk ik.” Gizem is blij dat ze uit de kast gekomen is. “Je moet zeggen wie en wat je bent. Wie je niet accepteert, is je niet waard!”

Trots maar geen Pride

 “Ik ben nog nooit fysiek of verbaal aangevallen. Maar ik etaleer mijn homo-zijn ook niet. Al dat Pride-gedoe is niets voor mij”, zegt student Sociaal Werk Maxim Van Hooreweder (19). Ook Joan De Wever (20) heeft nog nooit zoiets meegemaakt. “Ik ga wel eens naar een Pride, maar op elke andere dag zie je ook niet aan mij dat ik holebi ben”. Joan en Maxim studeren alle twee in Brussel en zijn goeie vrienden. Ze zijn beide biseksueel. Maxim is al sinds enkele jaren uit de kast gekomen. Ook zijn ouders wilden eerst niet geloven dat hij holebi was, maar hebben het nu wel geaccepteerd.

Joan en Maxim in hun studentenstad – Liam Van Haverbeke

“Toen ik voor het eerst een vriendje had, hebben ze het eindelijk een plaats kunnen geven, denk ik”. Zijn vrienden hebben onmiddellijk positief gereageerd. “De meeste vertelden mij dat ze het al lang hadden zien aankomen (lacht)!” Joan is nog niet volledig uit de kast. “Ik heb het nog niet durven vertellen aan mijn ouders”, zegt Joan. “Maar als ik morgen een lief heb, dan vertel ik het ze direct. Mijn ouders zeiden vroeger altijd dat ze nooit zo’n kind (n.v.d.r. holebi) wilden. Nu denk ik wel dat mijn moeder het zou accepteren, maar mijn vader niet, toch niet onmiddellijk.”

Leerrijke stadsdecoratie in Brussel – Liam Van Haverbeke