Iva Gajic (copyright: Pile Zuto)

Reeks : Servische studenten Journalistiek aan het woord

Iva Gajic (21) is een Servische studente en studeert Journalistiek in Novi Stad, Servië. Ze droomt van een carrière bij National Geographic, en dan nog het liefst in West-Europa. Iva voelt dat haar capaciteiten in Servië gelimiteerd worden. 

Iva Gajic (copyright: Pile Zuto)

Ik ben in Jagodina geboren, een stadje in Centraal-Servië met zo’n 70.000 inwoners. Van jongs af aan wilde ik al werken voor National Geographic als fotograaf en journalist. Natuur speelt een grote rol in mijn leven, ik ben gefascineerd door alles wat leeft. Daarnaast heb ik mijn hart verloren aan cultuur, misschien omdat ik zelf zo’n creatieveling ben.  Politiek heeft me nooit echt geïnteresseerd, zeker omdat het hier redelijk gevaarlijk is om je mening te uiten. De persvrijheid in Servië staat nog niet helemaal op punt, Servische journalisten zijn constant op hun hoede. Onze mediakanalen durven niet te schrijven wat ze willen, en dat zint me niet. In Servië hebben we slechts twee kranten die ietwat durven opstaan tegen de regering, maar die hebben geen succes. Ik vermoed dat de huidige regering de verspreiding van die kranten boycot.

Ik ben ervan overtuigd dat mijn toekomst niet in Servië, of sterker, in de volledige Balkan ligt. De ideale uitweg voor mij zou in West-Europa liggen, daar wil ik een master in de Journalistiek behalen. Hopelijk kan ik mezelf dan in West-Europa settelen, misschien is België wel een optie. Ik ben open voor alles maar niet voor de Balkan. Veel jongeren vluchten weg uit Zuid-Slavische streken omdat ze hun toekomst ergens anders zien liggen. Natuurlijk zijn journalisten bij de eersten die het schip verlaten maar technici en wetenschappers vertrekken eveneens naar West-Europa. De verloning hier is niet aantrekkelijk en het is niet gemakkelijk om ‘snel’ wat meer te verdienen.

Mijn grootste droom is om een huisje te kunnen kopen in een West-Europa. Toch heb ik respect voor mijn land, ik ben er eenmaal opgegroeid.  Het zou fantastisch zijn als ik mijn toekomstige kinderen zou kunnen vertellen over hoe ik als Servische een leven in West-Europa heb opgebouwd. Mijn ouders zijn een voorbeeld voor me. Oudere mensen in Servië denken nog vaak in rollenpatronen voor mannen en vrouwen, maar mijn ouders werken allebei even hard. Ze runnen een pizzatent in Jagodina, maar ik heb geen ambitie om de zaak over te nemen. Ze hebben me heel wat levenslessen meegegeven waarmee ik verder kan in het leven. Respect is de basis van alles.