Valentina Doderovic (copyright: Tibo Haedens)

Reeks : Servische studenten Journalistiek aan het woord

Valentina Doderovic (21) studeert journalistiek in Servië. Ze groeide op in Montenegro maar door haar familie verhuisde ze naar Vrbas, Servië. Volgens Valentina ligt haar toekomst in West-Europa.

Valentina Doderovic (copyright: Tibo Haedens)

“Ik ben geboren in Podgorica, Montenegro. Daar leefde ik met mijn ouders tot ik zes jaar oud was. We verhuisden naar Servië omdat het grootste deel van onze familie hier woont. Voor ons is familie belangrijk, we staan elkaar bij omdat we echt van elkaar houden. Ik groeide op in Vrbas, een klein dorpje in de buurt van Novi Sad. Als kind droomde ik al om gehoord te worden door een groter publiek. Ik praat graag en ben geïnteresseerd in hoe de maatschappij in elkaar zit. Ik beschouw mezelf als een creatieveling, ik hou van poëzie en tekenen. Ik ben ervan overtuigd dat je je gevoelens kwijt kunt in taal, daarom besloot ik om Journalistiek te studeren. Tot op de dag van vandaag heb ik nog geen spijt gekregen van die keuze, dus ik denk dat mijn toekomst in het journalistieke veld ligt.

Cultuurjournalistiek draag ik hoog in het vaandel. Mijn fascinatie voor kunst en muziek heb ik niet van mijn ouders gekregen. Gelukkig lieten ze me vrij in wat ik wilde doen en dat is niet vanzelfsprekend in Servië. Hier zie je nog vaak dat kinderen de zaak van hun ouders verderzetten ‘omdat het zo hoort’. Mijn ouders runnen een autogarage maar daarin ben ik niet echt geïnteresseerd. Ik heb zelfs nog geen rijbewijs. Gelukkig hebben ze mijn broer nog, hij zal de zaak wel overnemen. Ik hou van menselijke verhalen. Ik lees vaak boeken over psychologie en dat helpt me bij de beeldvorming omtrent bepaalde thema’s. De Servische bevolking heeft al talloze conflicten gekend waardoor hun leven niet altijd even gemakkelijk is. Nieuwsgierigheid is mijn grootste drijfveer om de menselijke kant van bepaalde conflicten te begrijpen.

Zoals vele Servische studenten zie ik mijn toekomst in West-Europa. Ik heb het gevoel dat niet alleen in Servië maar doorheen de volledige Balkan jongeren vluchten naar Europa om hun toekomstmogelijkheden te verruimen. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn land maar hier zijn de levensomstandigheden moeilijker vergeleken met die in West-Europa. De verloning is onaantrekkelijk en zonder hulp van je ouders of een bank is het bijna onmogelijk om een huis te kopen. Ik ga mezelf nog niet zo snel settelen. Reizen doorheen de wereld om daarna te zien wat er gebeurt lijkt me een fantastisch gegeven. Mijn droom is om zoveel mogelijk mensen te leren kennen want dat verruimt mijn blik op de wereld. De belangrijkste les die ik getrokken heb uit mijn leven blijft het feit dat je jezelf nooit beperkingen mag laten opleggen. De wereld is mijn speeltuin.”