Reeks : Servische studenten Journalistiek aan het woord

“Persvrijheid in Servië bestaat niet.”

Milos Aleksic ( 22 ) groeide op in Novi Sad, een studentenstad in het noorden van Servië. De Servische student is ambitieus, maar staat terzelftertijd met beide voeten op de grond, met de gedachte dat het leven bikkelhard kan zijn.

Op tweejarige leeftijd verloor Milos bijna zijn vader. “Strijdend in de Joegoslavische oorlog, bevond mijn vader -die in de jaren negentig politieagent was- zich op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. Tijdens de NAVO-bombardementen bevond mijn vader zich op een brug in Belgrado met een politiewagen. Toen de brug werd gebombardeerd, kantelde de wagen. Mijn vader ontsnapte aan de dood, met dank aan God. Nu gaat hij door het leven als invalide, maar hij leeft tenminste nog”, vertelt een nog steeds aangeslagen Milos.

“Daarom is mijn allergrootste droom dat mijn familie en ikzelf gezond blijven”, zegt Milos, “als we daarmee beginnen, volgt de rest wel.” Maar Milos koesterde van kleins af aan ook nog een andere droom, eentje die hij moeilijk zou kunnen waarmaken : profvoetballer worden. “Voetbal was mijn leven. Het was als kind en als tiener mijn grootste liefde, en ik deed er dan ook alles voor. Vier jaar geleden kreeg ik een blessure aan mijn rechterbeen, tot op vandaag maakt die blessure voetballen op niveau onmogelijk…”, betreurt Milos.

Vandaag staat Milos hoe dan ook positief in het leven. “Ik heb mezelf heruitgevonden in de gevechtsport en presteer nu op een redelijk goed niveau.” Wat de journalistiek betreft, is Milos zeer kritisch. “Eigenlijk wil ik geen journalist worden, of laat het mij anders formuleren, ik wil geen journalist worden in eigen land. Want mocht ik journalistiek bedrijven op de manier zoals ik vind dat je dat moet doen, zou ik in de problemen komen met mijn eigen land. De persvrijheid is Servië is mijn grootste nachtmerrie. Maar correspondent worden in het buitenland, dat lijkt me wel iets voor mij”, besluit Milos. (TV)