Balotelli (links) in actie voor de Italiaanse nationale ploeg op het EK 2012 en Ilaimaharitra (rechts) in actie voor de U19 van Frankrijk in 2015 (wikipedia)

Lijden met Marco en Mario

Welk gevoel roepen de tranen van een 24-jarige jongeman op? In mijn geval medelijden en verwarring. Waarom was Marco Ilaimaharitra, een middenvelder van Sporting Charleroi, razend aan het protesteren bij de grensrechter na de wedstrijd tegen KV Mechelen? Een dag later kregen we het antwoord. Een afschuwelijke reden. Racisme. De Fransman, wiens roots in Madagascar liggen, werd naar eigen zeggen heel de wedstrijd racistisch bejegend door één KV Mechelen-supporter. Ik geloof hem op zijn woord. En zijn tranen. In het verslag van  scheidsrechter Jonathan Lardot was er sprake van Nazi-groeten en “vuile n*ger”. In het Frans, zodat de speler het zeker zou kunnen verstaan. Na het laatste fluitsignaal van Lardot ging Ilaimaharitra verontwaardigd verhaal halen bij de scheidsrechters. Waar hij gehoopt had op hulp en begrip, kreeg de Malagasiër een gele kaart wegens aanhoudend protest. Een gele kaart die hem een schorsing oplevert voor de volgende wedstrijd. Dat was de druppel en Ilaimaharitra barstte in tranen uit.

Hij was niet de enige die dit weekend zijn kalmte verloor door racisme. Mario Balotelli, de 29-jarige Italiaanse spits, schoot woedend een bal in de tribune en weigerde verder te spelen nadat hij apengeluiden hoorde. Je zou denken dat iemand met een verleden bij Europese topclubs als Liverpool, Marseille, Inter Milaan en AC Milaan meer respect zou krijgen. Het incident deed zich voor in de Noord-Italiaanse stad Verona tijdens de wedstrijd tussen Hellas Verona en Brescia, de huidige club van Balotelli. De spelers van beide ploegen probeerden hem te overtuigen om toch verder te spelen en na een korte onderbreking antwoordde Balotelli met een fraai doelpunt in het slot van de wedstrijd. Het meest hallucinante vond echter na de wedstrijd plaats. De trainer en voorzitter van de thuisploeg beschermden hun fans en beweerden niets gehoord te hebben. De leider van de harde kern van Hellas Verona liet noteren dat Balotelli “een Italiaans paspoort heeft, maar nooit volledig Italiaans zal zijn” (dit kwam hem op 11  jaar stadionverbod te staan). Maar dé reactie van de week komt op naam van de stad zelf. Gisteren liet Verona weten dat de gemeenteraad overweegt om een klacht in te dienen tegen Balotelli omdat hij “schade berokkent aan de reputatie van de inwoners met feiten die niet gebeurd zijn.”

Wat mij het meest stoort in deze situaties, is dat er al vaak racisme was in het voetbal, zowel in België als in Italië. In Italië is het wel veel extremer. Daar vecht Balotelli al heel zijn leven tegen een blok racisten, dat hem niet erkent als volwaardig Italiaans. Mario Barwuah, zoals zijn echte naam luidt, is de zoon van Ghanese immigranten. Thomas en Rose Barwuah konden de ziekenhuiskosten voor hun zieke, fragiele kind niet meer aan en namen de hartverscheurende beslissing om hun zoon ter adoptie af te staan. De Italiaanse familie Balotelli adopteerde de driejarige Mario en op zijn achttiende kon hij dus het Italiaanse burgerschap aanvragen en krijgen. Dat is blijkbaar niet voldoende voor duizenden Italiaanse racistische leeghoofden. Tijdens zijn tweede wedstrijd voor de nationale ploeg op 17 november 2010, toonden de Italiaanse fans in het 1-1 gelijkspel tegen Roemenië een spandoek met de boodschap: “neen, tegen een multi-etnische nationale ploeg.” In mei 2014, tijdens een voorbereidingskamp voor het Wereldkampioenschap, moesten supporters weggehaald worden bij het trainingsveld nadat ze hem uitscholden voor zijn huidskleur.

Dat een speler, met de Italiaanse nationaliteit, met kennis van de Italiaanse taal, met een Italiaanse opvoeding, zijn inzet voor de nationale ploeg onthaald ziet worden met oerwoudgeluiden is in de 21ste eeuw een regelrechte schande. Je zou verwachten dat we in Europa voldoende geëduceerd worden over racisme en wat het in het verleden heeft teweeggebracht. Het probleem ligt niet alleen bij de hersenloze voetbalsupporters, maar ook bij de plaatselijke voetbalbonden. In België zal de bond hopelijk de gele kaart van Ilaimaharitra intrekken. Dat lijkt mij de énige correcte beslissing. Hellas Verona werd door de Italiaanse voetbalbond zeer licht gestraft. De club moet een deel van een tribune sluiten, wat hen het ‘aanzienlijk’ aantal van 3000 zitjes doet verliezen. Het stadion telt trouwens 30 000 plaatsen… Er moet dringend iets veranderen. Straf de clubs met overdreven sancties. Laat bestrafte ploegen minstens vijf thuiswedstrijden achter gesloten deuren spelen. Dit zal de clubs schrik aanjagen en zij zullen hun aanhang smeken om dergelijke acties niet meer te doen. Geldboetes helpen niet. Er gaat zoveel geld rond in het hedendaagse voetbal, dat een paar duizend euro meer of minder niks zal veranderen. Hoeveel campagnes tegen racisme moeten er nog plaatsvinden, voordat we een positieve evolutie zullen merken? Ik zou willen zeggen dat er nog hoop op beterschap is, maar zelfs daar twijfel ik aan…