Batcho Stojanovic heeft zijn goede integratie mede te danken aan sport. Foto: © Seppe Van Ackerbroeck-Pairon

“Zonder voetbal zou ik het veel moeilijker gehad hebben om me te integreren”

Batcho Stojanovski (46) kwam in 1996 vanuit Macedonië (nu officieel Noord-Macedonië) in België terecht. Hij groeide op in het kleine dorpje Banjane, gelegen zo’n 15 kilometer ten noorden van de hoofdstad Skopje. In zijn jeugd werd al snel duidelijk dat hij over voetbaltalent beschikte en dat is hem later in België goed van pas gekomen. Zowel op financieel vlak als op het vlak van integratie.

Batcho voelt zich goed in België, ook al mist hij veel van (Noord-) Macedonië. “Ik mis uiteraard mijn familie en vrienden, maar ook wel het eten. Vooral Pindjur dan. Dat is een typisch gerecht uit de Balkan, maar in mijn ogen maken ze het nergens zo goed klaar als in Macedonië.” Hoewel hij al ongeveer 23 jaar in België is, heeft hij dus toch nog vaak heimwee naar zijn geboorteland. “Ik probeer zeker een keer in de drie maanden een bezoek te brengen aan mijn familie. Het is altijd een mooi weerzien en die momenten heb ik ook echt wel nodig. Maar begrijp me niet verkeerd: ik voel me echt goed hier in België.”

Al heeft ook dat een tijd geduurd. Op zijn 21ste kwam Batcho hier terecht, in het ongewisse van wat hij ervan moest verwachten. “Die eerste maanden zijn echt de moeilijkste van allemaal. Ik sprak de taal niet, kende hier niemand en moest me aanpassen aan al die verschillen met mijn thuisland. Zeker die taalbarrière speelde me parten.

Om mensen te leren kennen is het nu eenmaal noodzakelijk om de taal te spreken, en net daarom voelde ik me in een soort vicieuze cirkel. Ik moest Nederlands leren om daaruit te geraken.”

Nederlands geleerd via voetbal

Gelukkig vond Batcho snel na zijn aankomst in België werk. Hij kon als afwasser beginnen in een taverne, wat hem meteen wat zekerheid en financiële inkomsten gaf. “Van de taalbarrière had ik bij mijn job ook weinig of geen last. Ik begreep wel wat ik moest doen en in het Engels konden we wel wat met elkaar communiceren. Op die manier Nederlands leren was wel absoluut niet gemakkelijk.”

In Macedonië begon Batcho al vanop jonge leeftijd te voetballen. Op het voetbalveld in zijn geboortedorp viel zijn talent al snel op. “Ik was een aanvaller en leefde echt van goals. Dankzij mijn snelheid creëerde ik extra tijd en ruimte voor mezelf waardoor mijn afwerking ook beter was dan die van andere spelers. Profvoetballer worden was een verre droom, maar ik besefte eigenlijk redelijk snel dat dit onmogelijk was. Mijn ouders vonden het veel belangrijker dat ik thuis hielp op de boerderij waardoor ik niet alles op sport kon zetten. Ik speelde in derde klasse, maar dat niveau is absoluut niet te vergelijken met het niveau van de Belgische derde klasse (nu 1ste Amateur). Vergelijk het eerder met het niveau van Tweede Provinciale in België.”

In België sloot Batcho zich kort na zijn aankomst aan bij een voetbalclub uit zijn woonplaats Herentals, die op dat moment uitkwam in Derde Provinciale. “Ik voelde me er meteen thuis. Sport verbindt mensen, dat heb ik daar echt gevoeld. Na een moeilijke beginperiode werd ik goed opgenomen in het team. Tijdens die eerste trainingen voelde ik voor mijn ploegmaats toch wat aan als een indringer denk ik. Maar toen ik op training liet zien dat ik goed kon voetballen, werd ik wel opgenomen in de groep. Ze zagen dat ze iets aan me zouden hebben.”

“Ik heb het ook aan het voetbal te danken dat ik Nederlands geleerd heb. Tijdens de training en de wedstrijden praatte iedereen rond me Nederlands en dan pik je ook snel enkele woorden op. Als de trainer tactische richtlijnen gaf, was dat eerst nog met een mengeling van Engels en Nederlands, maar na een paar weken begreep ik alles als hij me toesprak in het Nederlands.”

Batcho zijn eerste seizoen in België was vooral leerrijk, maar zijn tweede seizoen was een knaller. Dankzij zijn 32 goals promoveerde zijn club SKS naar Tweede Provinciale. Maar een spits die 32 goals scoort, krijgt uiteraard aanbiedingen van andere clubs. Batcho koos uiteindelijk voor de andere club uit Herentals: KFC. Die bevonden zich een paar reeksen hoger in Derde Klasse.

“Ik had uiteraard niet verwacht dat het allemaal zo snel zou gaan, maar ik voelde me er wel goed bij. Ik kon me ook snel aanpassen aan het niveauverschil. Daar heb ik mijn beste en gelukkigste jaren gekend. In mijn eerste seizoen daar promoveerden we meteen naar Tweede Klasse, wat toch onwaarschijnlijk aanvoelde. Plots voetbal je nog maar een reeks lager dan Anderlecht en Club Brugge.”

Sport helpt bij integratie

Maar waar de spelers van Anderlecht en Club Brugge een luxeleven leiden, combineerde Batcho zijn voetbalcarrière nog steeds met zijn job als afwasser. “Ik moest zeker niet klagen over wat ik verdiende aan het voetbal, maar ik had mijn job wel nog steeds nodig om rond te komen. Voetbal speelde ik ook niet voor het geld, al was het wel een mooie extra. Maar de eer, het plezier en kameraadschap die ik daar kon terugvinden was voor mij veel belangrijker.”

Sport verbindt dus niet alleen mensen, het helpt ook bij de integratie, zo besluit Batcho. “Zonder het voetbal zou ik het veel moeilijker gehad hebben om me hier te integreren, daar ben ik zeker van. Maar dat zal zeker niet enkel bij voetbal het geval zijn, dat kan evengoed via een andere sport of zelfs iets cultureels.”