copyright: Jitse Lapeire

Reeks: de vragen van Proust in studentenversie – Tibo Haedens interviewt Jitse Lapeire

copyright: Jitse Lapeire

Jitse Lapeire studeert journalistiek aan Howest Kortrijk. Hij is een timide jongeman die hoopt om wat meer zelfvertrouwen te kweken. Doorgezet en zonder omkijken baant hij zijn weg door het leven. Jitse woont in Zonnebeke bij zijn ouders en twee broers, soms vraagt die gezinssituatie veel geduld van hem. Zijn grootste droom is om artikels te schrijven voor een sportmagazine of krant. Ooit hoopt hij om voetbalanalist te worden.

Wat vindt u een belangrijke eigenschap aan jezelf?

“Ik heb veel geduld met mensen. Mijn jongere broer, Warre (15), is momenteel aan het puberen en dit vraagt veel energie van ons gezin. Zijn karaktertrekken staan momenteel haaks op de mijne. Zijn focus op het leven ligt volgens mij verkeerd. Op school heeft hij een slechte reputatie opgebouwd, hij doet geen klop. Mijn moeder heeft het ook moeilijk met de situatie. Er is geregeld ruzie thuis maar we kunnen niet langer dan een uurtje boos zijn op elkaar. Het vergt veel geduld en doorzettingsvermogen om met Warre om te gaan, hopelijk is hij snel doorheen zijn puberende periode. Zonder die eigenschappen zou het moeilijk zijn om me goed te blijven voelen in mijn momentele thuissituatie.”

“Het lijkt alsof ik continu een soort van bevestiging nodig heb om verder te kunnen doen.”

Wat is uw grootste prestatie?

“Ik ben zeer trots op het feit dat ik mijn eerste jaar hoger onderwijs relatief goed afgerond heb. Ik zit nu ongeveer halverwege de opleiding maar elke dag blijft een uitdaging. De eigenschappen die een journalist heeft, bezit ik nog niet helemaal. Sterker nog, hetgeen ik wil doen is tegenstrijdig met mijn karakter. Ik ben een doorzetter en heb veel geduld maar beschik over te weinig zelfvertrouwen. Het is moeilijk om mensen te benaderen als je onzeker bent over jezelf. Verbale communicatie is een nachtmerrie voor me, zeker bij mensen die ik niet ken. Het lijkt alsof ik continu een soort van bevestiging nodig heb om verder te kunnen doen. Ik ben gestapt in de wereld van de journalistiek om mezelf te veranderen. Het is een manier om mezelf te ontwikkelen en zelfvertrouwen te kweken.”

Wat was voor u een moment van opperst geluk?

“Twee jaar geleden, net voor ik begon in het hoger onderwijs, was ik in het voetbalstadion van FC Barcelona. Voor mijn verjaardag schonken mijn ouders me de kans om samen met hen en mijn broers een wedstrijd bij te wonen in het bekende Camp Nou. Ik twijfelde geen seconde, jarenlang droomde ik er van om een wedstrijd bij te wonen in het wereldbekende voetbalstadion. Barcelona speelde die dag tegen Juventus en won met drie tegen nul. Die dag waren er zo’n 80.000 voetbalfans aanwezig die stuk voor stuk de longen uit het lijf schreeuwden. Voor mij was het een ongelooflijke ervaring, de twee uur durende wedstrijd was onbevattelijk voor me. Het stadion doet me denken aan een Romeins Colosseum waar gladiatoren vochten tot de dood. Toen Lionel Messi, mijn grootste idool, een gele kaart kreeg ontplofte het stadion bijna uit zijn voegen. De sfeer die komt kijken bij zo’n topmatch geeft me een ongeëvenaard gevoel. Op dat moment was ik oprecht gelukkig, alle zorgen waren even vergeten.”

“Toen we samen de top bereikten kreeg ik een krop in de keel.”

Wat is het decadentste dat u ooit hebt meegemaakt?

“Vier jaar geleden gingen we met het ganse gezin op reis naar Oostenrijk. Mijn ouders zijn echte natuurliefhebbers en kunnen kilometers wandelen zonder zich te vervelen. Omdat het mijn verjaardag was besloten we om een bergwandeling te maken. Het traject was uitgestippeld in een brochure en was zo’n drie kilometer lang. De uitgestrekte wolken scheerden langs de besneeuwde bergtoppen. Roofvogels cirkelden in de uitgestrekte valleien en een riviertje kabbelde rustig in de achtergrond. Het was een ongelofelijke ervaring om mezelf onder te dompelen in al die natuurlijke schoonheid. Toen we samen de top bereikten kreeg ik een krop in de keel. Niet omwille van het prachtige uitzicht maar door het feit dat de enige terugweg dezelfde was alwaar we gekomen waren. Mijn broers zijn op zich niet echt grote natuurliefhebbers, ze gamen liever of chillen bij hun vrienden. Op de terugweg waren ze echt boos omdat ze dezelfde weg naar beneden moesten wandelen. Ik ergerde me aan hun gedrag maar er ontstond geen ruzie, dat is het laatste wat ik nodig heb op mijn verjaardag. Desondanks alles was de bergwandeling voor mij zeer decadent, niet omwille van materialistische redenen maar door de natuurlijke rijkdommen.”

Waar hebt u spijt van?

“In het eerste jaar van de opleiding journalistiek kreeg ik de opdracht om een radiostukje te maken met interviewees. Het was de bedoeling om over een bepaald onderwerp een radiostuk te maken waarin je enkele experts het woord liet. Toen de deadline dichterbij kwam heb ik de opdracht eigenhandig uitgesteld tot augustus. Ik durfde het niet aan om mensen aan te spreken of op te bellen om een afspraak te maken. Ik bel echt niet graag en doe het bijna nooit, ik kan nooit goed verwoorden wat mijn bedoelingen zijn. Het liefst spreek ik mensen aan die op hetzelfde niveau als mij staan. Ik ben snel geïntimideerd door iemand die een hogere functie bekleedt dan mezelf, zoals een docent of een expert. Het ontbreekt me dikwijls de kracht om tegen iemand in te gaan. Het liefst stuur ik een berichtje omdat de drempel daarmee net iets lager ligt. Personen die ik niet ken vermijd ik omdat ik niet weet hoe ze in elkaar zitten. In mijn klasgroep zijn er maar een paar mensen die ik mijn vertrouwen durf te geven. Ik laat niemand in mijn kaarten kijken vooraleer ik ze 100% vertrouw.”

Wanneer heeft u voor het laatst gehuild?

“In de afgelopen zomervakantie twijfelde ik zeer sterk over mijn studierichting. In het begin van de vakantie had ik veel schoolwerk door herexamens. De druk op mijn schouders om te slagen was zodanig groot dat ik er bijna aan onderuit ging. Ik vroeg me af of alles de moeite wel waard was. Gelukkig wist het WK voetbal me wat af te leiden van de situatie waarin ik verkeerde. Mijn moeder heeft veel voor me gedaan in die moeilijke periode. Ik huilde toen ze vroeg wat ik echt wilde, ik wist het niet. Urenlange gesprekken en discussies hebben me weer de moed gegeven om verder te doen met de richting. Het scheelde niets of ik gaf er de brui aan. Ik ben graag in de aanwezigheid van mijn ouders. Mijn vader is een man van weinig woorden en is snel geïrriteerd. Ik kan er wel tegen praten maar het is niet hetzelfde als bij mijn moeder. Als vader niks zegt dan weet ik dat hij kwaad is, soms zwijgt hij dagenlang. Desondanks zorgt hij wel voor de luchtige sfeer in huis door de echte grapjas uit te hangen.”

“Ik was echt van mijn melk toen ik hoorde dat ik mezelf moest verdedigen in een plagiaatschandaal.”

Wanneer ging u voor het laatst door het lint?

“Na de zomerse examenperiode dacht ik dat, buiten enkele herexamens misschien, er niks kon mislopen. Ik was verkeerd. Een klasgenoot van me had er niks beters op gevonden om mijn paper van het vak Actuele Geschiedenis te plagiëren. Ook een andere opdracht van een klasgenoot werd door hem geplagieerd. Ik was echt van mijn melk toen ik hoorde dat ik mezelf moest verdedigen in een plagiaatschandaal. De overtuiging was groot dat ik niks had misdaan. De fraudepleger in kwestie bleef de beide feiten ontkennen waardoor we ons beiden echt moesten verdedigen bij de schooldirectie en het docentenkorps. Door mijn gebrek aan zelfvertrouwen dacht ik dat ik aan het kortste eind ging trekken. Gelukkig wist het ander fraudeslachtoffer alles goed aan boord te leggen totdat de dader bekende. We hoopten allebei dat hij zijn verdiende straf zou krijgen, maar dat kreeg hij helemaal niet. Ik was erg geschrokken van hoe licht er over fraude gegaan wordt binnen een richting journalistiek. Een student die in zijn eerste jaar tot twee maal toe plagiaat pleegt hoort direct verwijderd te worden uit de richting. Wat voor signaal geeft dit aan de andere studenten? Hij heeft me gebruikt, ik dacht dat we nochtans overeen kwamen. Ik kon niet geloven dat iemand die zo dicht bij me stond tot zo’n zaken in staat was.”

Welke kunstvorm beroert u het meest?

“Beeldende kunst interesseert me helemaal niet. In het middelbaar kreeg ik het vak kunstgeschiedenis, ik haatte het. Schilderijen, tekeningen en beelden zeggen me helemaal niks. Muziek is voor mij het belangrijkste van allemaal. Ik wordt echt gelukkig van muziek, het kan me beroeren. Mezelf vastpinnen op een specifiek genre kan ik niet, ik hoor bijna alles graag. Het is voor mij een manier om mezelf te ontspannen. Als ik werk voor school heb ik muziek nodig of ik kan mezelf niet concentreren. Ik wordt helemaal een met mezelf. De Studio-100 musical ’40 – ’45 heeft me echt weten te raken. Ik hou van het verhalende in muziek. Je kan dus wel zeggen dat ik een fan ben van bepaalde musicals, het zijn stuk voor stuk prachtige verhalen waarin muziek de rode draad vormt.”

Hoe kijkt u naar uw lichaam?

“Heel vaak zeer negatief. Mijn gebrek aan zelfvertrouwen heeft hier alles mee te maken. Ik heb vaak een schoonheidsideaal voor ogen waarmee ik me momenteel niet kan mee vergelijken. Het liefst zou ik wat meer spiermassa opbouwen zodat ik misschien mentaal wat sterker in mijn schoenen sta. Momenteel sport ik heel weinig door mijn drukke agenda. Het is wel belangrijk dat ik mezelf blijf op bepaalde vlakken, ik zou mijn personaliteit niet willen veranderen voor anderen. Ik heb moeite om meisjes aan te spreken door het lage zelfbeeld die ik van mezelf heb. Er zal toch het een en ander moeten veranderen vooraleer ik klaar ben om met het volste zelfvertrouwen te babbelen met een meisje. De hoop is nochtans sterk om iemand te vinden die ik blindelings kan vertrouwen. Het is een zalige gedachte om later met de vrouw van mijn leven een gezin op te bouwen. Ik mag niet te snel vooruitlopen op de zaken, er is nog heel wat werk aan de winkel.”

“Ik vecht voor mijn dromen en doe dit met veel doorzettingsvermogen.”

Welk dier zou u willen zijn en waarom?

“Het liefst zou ik een leeuw willen zijn, niet toevallig mijn sterrenbeeld. Leeuwen luieren graag en zijn graag op hun gemak, net als ik. Ik beschrijf mezelf eerder als een roofdier dan als een prooi. Ik vecht voor mijn dromen en doe dit met veel doorzettingsvermogen. Net als een leeuw zou ik vechten voor mijn gezin. Twee kinderen lijkt voor mij ideaal, als het kan een jongen en een meisje. Ik wil graag mijn levenswijsheid delen met hen en zou daar veel tijd voor vrijmaken. Zoals een echte leeuw het betaamt wil ik niet het zoveelste nummertje in de maatschappij zijn. Het kweken van zelfvertrouwen is een belangrijk proces vooraleer ik dit zou kunnen bereiken. Het is niet gemakkelijk maar gelukkig beschik ik over een gezonde portie doorzettingsvermogen en vastberadenheid. Ik wil als een teamspeler door het leven gaan, ik kijk neer op egoïstische personen. Toch hou ik ervan om alleen te zijn op mijn kamer als ik rust aan mijn hoofd wil. Een leeuw weet het evenwicht in stand te houden door zich zowel af te zonderen als op de voorgrond te staan.”

Hoe is de relatie met uw ouders?

“De band met mijn ouders is heel hecht. Ik zou in een donker gat vallen als ik ze zou verliezen. Ik heb ze vaak nodig en kan alles zeggen tegen hen. Het is voor mij belangrijk om raad te vragen aan mensen die ik vertrouw. Mijn moeder en ik delen ongeveer hetzelfde karakter. We zijn beiden geduldig, we werken hard en doen alles om onze doelen te bereiken. Het is belangrijk voor me om iemand te hebben waar ik alles tegen kan zeggen om me mentaal te ventileren. De band met mijn vader is net iets anders, maar daarom niet slecht. Ik kan er wel tegen praten maar niet zolang als bij mijn moeder, hij is sneller geïrriteerd. Anderzijds zorgt hij wel voor de grappen en grollen in huis, dat is ook zeer belangrijk. Mijn moeder is en blijft het centrale aanspreekpunt in huis als er een probleem is. Ik heb wel van mijn vader geleerd om te blijven doorzetten in de dingen waarin je gelooft. Je moet voor jezelf blijven doelen stellen of je komt helemaal nergens. Soms moet ik mijn grenzen nog wat durven verleggen op vertrouwensgebied maar ik ben op de goede weg.”

Hoe definieert u liefde?

“Een liefdesband is onbreekbaar. Iemand je onvoorwaardelijke vertrouwen gunnen is de mooiste zaak die er bestaat op aarde. De liefde die je krijgt van je ouders is buiten categorie. Ik toon mijn ouders mijn blijk van appreciatie door het harde werk die ik voor hen verzet. Ze steunen mij door dik en dun dus ik doe dit ook bij hen. Ik doe het meer voor hen dan voor mezelf. Ik ben de eerste van de drie broers die aan een opleiding in het hoger onderwijs begonnen is. Het is mijn bedoeling om deze opleiding succesvol af te ronden, als wederzijds respect voor de moeite van mijn ouders. Het is natuurlijk ook de bedoeling dat ik liefde ook buiten mijn gezin kan evenaren. Op dit moment heb ik niet echt de behoefte aan een vriendin. De drukke periode waardoor ik nu ploeter schrikt me een beetje af. Ik ben bang dat ik te weinig tijd kan vrijmaken voor mijn toekomstig geliefde. Toch verlang ik naar genegenheid en plezier in een relatie. Daar zal ik pas in slagen als ik blijf werken aan mijn zelfvertrouwen.”

“Mijn leven moet compleet zijn op het moment dat ik vertrek.”

Hoe zou u willen sterven?

“Niet in mijn slaap, maar wel op een bed. Ik hoop te sterven op een vergevorderde leeftijd waarop ik besef dat ik alles bereikt heb wat ik wilde bereiken. Mijn leven moet compleet zijn op het moment dat ik vertrek. In alle rust zou ik mijn laatste woorden willen uitspreken omgeven door vrienden en familie. Eenmaal ik mijn laatste adem heb uitgeblazen mag men me cremeren.  Ik wil geen grootste uitvaart in een bomvolle kerk maar een intiem sfeertje in een klein kapelletje, om alles wat integer te houden. Voor ik doodga wil ik toch een gezin opgebouwd hebben en IJsland eens bezocht hebben omwille van de prachtige natuur. Ik ben een fan van uitgestrekte natuurlandschappen. Voor mijn part strooien ze me ergens uit in Zonnebeke, waar ik woon. Op die manier is er nog een tastbaar overblijfsel van mijn leven voor eventuele nakomelingen.”

Heb u uzelf ooit betrapt op racistische gevoelens?

Eerlijk gezegd denk ik van wel. Al moet ik zeggen dat ik enkele racistische uitspraken doe als ik buiten mijn zinnen ben. Bij een voetbalwedstrijd van Anderlecht geraken de gemoederen soms verhit. Op zo’n momenten ben ik geneigd om snel beledegingen te roepen naar tegenstanders van buitenlandse origine. Mijn verstand staat dan echt op nul, een gevolg van de verhitte sfeer in een voetbalstadion. Van nature uit zou ik nooit racistische opmerkingen maken waar mensen van buitenlandse origine zijn.”

 Hoe werkt u mee aan een betere wereld?

“Ik probeer met kleine daden mijn steentje bij te dragen aan een beter milieu. Dat doe ik door te recycleren en nooit zwerfvuil te laten rondslingeren. Ik steun geen initiatieven of goede doelen om bijvoorbeeld de CO2-uitstoot tegen te gaan.. Ik heb sinds september dit jaar een autorijbewijs en ik ben sindsdien verknocht aan de wagen van mijn moeder. Sinds ik met de wagen mag rijden, neem ik nauwelijks nog de fiets. Ik weet dat het slecht is voor het milieu, maar het knaagt niet aan mijn geweten. Ik doe dus niet geweldig veel voor het milieu, maar alle beetjes helpen.”