Reeks: de vragen van Proust in studentenversie – Margot Huysentruyt interviewt Stan Vandendriessche

Warning! Na het lezen van dit interview wilt u gegarandeerd op de koffie met deze excentrieke 20-jarige: Stan Vandendriessche identificeert zichzelf als een surfing triathlete, houdt van fotografie en studeert Journalistiek aan Howest in Kortrijk. De retro-lover droomt ervan om de wereld te verkennen en is helemaal in de ban van de natuur. Wij stelden hem de vragen die de Franse romanschrijver Marcel Proust ooit aan zijn vrienden voorlegde.

Hoe oud voelt u zich?

“Ik ben 20 maar voel me 22. Dat komt omdat ik me eigenlijk al in een verder stadium van het leven wens te bevinden en dus iets ouder wil zijn. Studeren is bovendien niet bepaald iets waar ik op dit moment van geniet. Het is dan ook jammer dat een diploma vandaag de dag zo noodzakelijk is, want ik zou veel liever een wereldreis met werken combineren. Gewoon kunnen doen waar ik van droom, dat is wat ik wil. Die reis rond de wereld is trouwens niet eens zo onrealistisch, maar op dit moment kan ik hem niet verwezelijken en daar ben ik vrij gefrustreerd om. “

Wat is uw passie?

“Dat is makkelijk, reizen en fotografie. Het maken van prachtige beelden bezorgt me dan ook een enorme voldoening. Daarnaast ben ik gepassioneerd door alles wat met water en natuur te maken heeft. Ik vind het erg belangrijk om te genieten van de kleine zaken in het leven en dingen te simplificeren. Zo ben ik bijvoorbeeld gefascineerd door mensen die voor een alternatieve manier van wonen kiezen. Niet voor iedereen weggelegd, maar waarom zou ik het niet doen? Het bouwen van een huis is voor jonge gezinnen geen evidentie en een woning uit containers, dat zie ik wel zitten. De passie voor water komt dan weer door mijn grootvader, die was zeiler en gaf zijn fascinatie voor de zee aan mij door. Van zodra ik me in of op het water bevind, ervaar ik een intens gevoel van geluk.“

Welke kleine, alledaagse gebeurtenis kan u blij maken?

“De zon, want als die schijnt, is mijn dag meteen goed. Ook diepe gesprekken bij een heerlijke kop koffie kunnen me erg blij maken. Verder is er niets beter dan een dag waarop ik kan doen wat ik wil. Zo ging ik vorige week op een vrije namiddag even naar de Gavers in Harelbeke om daar foto’s te maken, koffie te drinken en van de natuur te genieten. Dat had ik nodig.”

Waar hebt u spijt van?

“Ik geloof niet dat ik van iets spijt moet hebben. Natuurlijk heb ik al veel domme en absurde dingen gedaan die achteraf bekeken niet altijd de beste keuze waren, maar uiteindelijk hebben die zaken me gevormd tot wie ik vandaag ben. Je mag bovendien niet te lang blijven hangen bij hetgeen je ongelukkig maakt, iets waar ik in het verleden al veel moeite mee heb gehad. Vorig jaar ben ik bijvoorbeeld een tijdje depressief geweest, een moeilijke periode maar het heeft me wel leren loslaten. Accepteer dat niet alles altijd fantastisch hoeft te zijn en hou je niet vast aan dingen die niet meant to be zijn.”

Wanneer hebt u voor het laatst gehuild?

“Vorig jaar. Ik had een moeilijke periode, zat er compleet door en kon zaken minder goed relativeren. Daarom besloot ik eventjes te vluchten en ben ik naar Portugal vertrokken. Die reis heeft me echt deugd gedaan en nogmaals doen inzien dat dingen loslaten belangrijk is. Even alles achterlaten en opnieuw moeten beginnen, is trouwens echt wel een concept waar ik van hou. Zo zou ik bijvoorbeeld ook graag voor een langere periode naar Latijns-Amerika vertrekken, daar valt een heleboel te ontdekken. Natuurlijk zou ik mijn familie missen, maar een traantje zou ik er niet meteen om laten. Er zijn genoeg manieren om zo veel mogelijk met hen in contact te staan. “

“Hou je niet vast aan dingen die niet meant to be zijn.”

Welk kunstwerk heeft een blijvende indruk op u nagelaten?

“De foto van John Lennon en Yoko Ono voor het Rolling Stone magazine vind ik tot op vandaag nog steeds fascinerend. Op zich een simpel beeld, maar de manier waarop de naakte Lennon zich aan zijn vrouw vastklampt, vind ik prachtig. Daarnaast bezocht ik als kind het huis van de spaanse surrealistische schilder Dali en ook dat heeft een blijvende indruk op me nagelaten. De manier waarop die man dacht, is buitengewoon intrigerend. Enkele van de meest opmerkelijke dingen in dat huis waren de reusachtige voeten die boven de ingang hingen en het zwembad in de vorm van een penis. Zonder twijfel een van de interessantste en meest kindvriendelijke plekken die ik ooit bezocht.”

Hoe kijkt u naar uw lichaam?

“Ik denk goed, want ik heb niet meteen complexen over mijn lichaam. Als ex-atleet is dat misschien wel zeldzaam, want ik ken heel wat ex-sporters die niet meer blij zijn met hun lijf. Dat snap ik niet zo goed. Imperfecties moeten we leren aanvaarden, er is meer in het leven dat uiterlijk. Natuurlijk kijkt een mens met zijn ogen, maar een mooi karakter is duizend keer meer waard. Ik sta dan ook vrij sceptisch tegenover mensen die voor plastische chirurgie opteren. Als de ingreep een medische reden heeft begrijp ik het volkomen. Andere redenen daarentegen getuigen van een gebrek aan zelfvertrouwen en dat is nergens voor nodig.”

Wat is uw goorste fantasie?

“Een cliché-antwoord op deze vraag vind ik belachelijk, dat koopt niemand. Al wil ik het hier wel proper houden natuurlijk, dus zal ik het maar bij een ‘bravere’ fantasie houden (lacht). Wakker worden in mijn busje aan een strand in Latijns-Amerika, dat zou ik bijvoorbeeld fantantsich vinden. Een koffietje drinken met het geluid van de golven op de achtergrond en mijn dag zou meteen gemaakt zijn. Daarnaast heb ik een grote kinderwens, een familie stichten is dus ook een van mijn fantasieën.”

Hoe was de relatie met uw ouders?

“In zekere zin goed, al heb ik het gevoel dat mijn ouders vaak te controlerend zijn. Ze willen me soms in een richting pushen die ik niet wil, daar heb ik af en toe wel eens moeite mee. Ik weet dat ze het beste met mij voor hebben, maar als jongvolwassene wil je vooral je eigen mening duidelijk kunnen maken. Uiteraard zijn mijn ouders wel de personen die mij fantastisch goed kennen en perfect weten wat ik nodig heb. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor een zekere structuur in mijn leven, iets waar ik vrij veel belang aan hecht. Als er bovendien iets aan de hand is of ik nood heb aan een serieuze babbel, dan staan ze ook steeds voor me klaar.”

Bent u een goede vriend?

“Ik ben geen allemansvriend, dat is zeker. Voor een selecte en zeer kleine groep ben ik wel een hele goede vriend. Voor dat beperkte aantal mensen zou ik alles doen. Die gelimiteerde vriendenkring is bovendien een bewuste keuze. Ik heb een lange periode gekend waarin ik geen mensen meer vertrouwde. Toen ik de overgang van het zesde leerjaar naar het eerste middelbaar moest maken, werd mijn beste vriend door zijn mama vermoord. Dat heeft een ernorme indruk op me nagelaten. Ik kon niet begrijpen dat die lieve mama zoiets afgrijselijks had gedaan en wilde niet meer geloven dat mensen oprecht waren. Gelukkig heb ik me daar kunnen overzetten en vertrouw ik opnieuw mensen. “

 Wat is voor u de hel op aarde?

“Het verliezen van mijn vrijheid. Ik zou het vreselijk vinden mocht ik niet meer kunnen doen wat ik wil. Ook kleine ruimtes vind ik een hel, dat komt omdat ik claustrofobisch ben.”

“Imperfecties moeten we leren aanvaarden, er is meer in het leven dan uiterlijk.”

Wat betekent geld voor u?

“Voor mij betekent geld niets. Natuurlijk heb je geld nodig om te leven, maar ik hecht er persoonlijk niet echt belang aan. Het zorgt op de een of andere manier altijd voor problemen. Denk bijvoorbeeld aan het voetbalschandaal in ons land. Alles draait om geld en dat is bullshit. Ik vind het ongelofelijk dat papiertjes meer waarde hebben dan wat dan ook. Een droom om ooit met een Lamborghini te rijden heb ik dan ook niet, zoiets spreekt me niet aan. De wereld zou volgens mij veel mooier zijn, mochten we elkaar betalen met diensten en daden. Al ben ik me ervan bewust dat wij in onze maatschappij niet zonder geld kunnen en dat dus jammer genoeg nooit zou werken. “