Servische studenten journalistiek: jonge mensen met grote ambities

De laatstejaarsstudenten Journalistiek trokken begin oktober naar de Balkan voor een negendaagse rondreis. Naast het culturele gedeelte van de reis, werkten de ze samen met collega-studenten uit Novi Sad in Servië. Tijdens die boeiende samenwerking wisselden ze verhalen en ervaringen uit.  We  interviewden enkele Servische studenten over hun toekomstplannen. 

Đorđević Sanja (21) studeert journalistiek aan University of Novi Sad in Servië. Na haar master journalistiek wil ze een eigen radiostation beginnen.

Momenteel werk ik als vrijwilliger bij de lokale krant. Mijn grote droom is om een radiojournalist te worden. Ik wil wel niet de stereotype radiomaker worden, die drie uur aan elkaar praat met vrolijke praatjes en plaatjes. Ik wil de journalist zijn die problemen en serieuze dingen dichter bij de mens brengt. Omdat ik geen enkel radiostation ken dat hieraan voldoet, zou ik dan ook graag mijn eigen radiozender oprichten. In ons land is het hard om te overleven als journalist. De journalistiek die ik wil brengen, zal niet geaccepteerd worden. Goede onderzoeksjournalistiek en artikels die negatief nieuws brengen over de politiek worden vaak tegengehouden door de overheid. Ik zal hierdoor ook nooit op financiële steun van de regering kunnen rekenen bij de opstart van mijn radiostation. Dit houdt mij niet tegen. Zoals ik al heel mijn leven doe, ga ik er voor. Na iedere val zal ik met opgeheven hoofd doorgaan. De jongeren van vandaag merken dat hun overheid dingen verbergt voor het volk en dat het beleid van hun regering toch niet zo goed is als gedacht. Er is vraag naar kritische nieuwskanalen. Mijn droom kan wel degelijk een groot succes worden in Novi Sad en daarbuiten. Na mijn master ga ik er volledig voor en niets of niemand zal mij tegenhouden.

 

Miloš Aleksic (21) studeert journalistiek aan University of Novi Sad in Servië. Hij droomt ervan om zijn eigen bedrijf te beginnen.

Meerdere dagen per week vind je mij in de boksschool voor mijn kickbokstraining.  Voor mij is het een manier om stoom af te laten en mijn agressie kwijt te kunnen. Vroeger wilde ik profbokser worden maar nu heb ik ingezien dat ik eigenlijk niet voortdurend het risico wil lopen om  permanente verwondingen in mijn gezicht op te lopen. Ik heb besloten dat ik mijn diploma wil halen en daarna naar het buitenland wil gaan werken. Journalistiek vind ik een fantastische richting waarin ik al veel geleerd hebaar de manier waarop ik aan journalistiek zou doen, zal hier nooit geapprecieerd worden. Ik wil kritische onderzoeksjournalistiek doen en daarmee zou ik mijn eigen veiligheid en die van mijn familie in gevaar brengen. Als ik mijn masterdiploma heb, vertrek ik dus naar het buitenland, het liefst naar Amerika.  Daar wil ik werken en genoeg geld verdienen om terug naar Servië te komen en mijn eigen bedrijf te beginnen. Welk  bedrijf ik zou willen starten, dat hangt af van welke sector op dat moment interessant is om in te investeren. Ik zie wat de toekomst brengt, mijn enige zekerheid is dat mijn familie steeds het belangrijkste zal blijven in mijn leven.

Jelena Pavić (21) studeert  journalistiek aan University of Novi Sad in Servië. Na haar bacherlor wil ze naar het buitenland om haar master te behalen.

Ik verlaat Servië van zodra ik mijn bachelordiploma gehaald heb. Hoeveel ik ook van Novi Sad en Servië hou, hoe ouder ik word, hoe meer ik begin in te zien dat er hier geen toekomst is voor mij. Jongeren met bijvoorbeeld een diploma Economie gaan aan de slag als serveerders en dat is hun eigen beslissing. Dat is gewoon niet wat ik wil, ik wil iets doen met mijn diploma maar door de politieke situatie hier is dat niet mogelijk. Ik wil terug naar Kroatië waar ik geboren ben. Mijn geboorteland is lid van de Europese Unie en ik hoop dat ik daar meer kansen heb. Voor ik terug ga naar daar wil ik eerst mijn master halen in een ander land. Eigenlijk wil ik in het land waar ik mijn master haal een job vinden en daar een leven opbouwen. Als dat niet lukt, keer ik met plezier terug naar Kroatië. Of ik verder wil gaan in de journalistiek, dat weet ik nog niet. Toen ikaan deze opleiding begon, was ik razend enthousiast om als journalist aan de slag te gaan. Nu begin ik te twijfelen, omdat ik steeds meer geïnteresseerd ben in kunst, theater en film. Voorlopig weet ik nog niet wat de toekomst mij zal brengen. Servië verlaten zal mij veel pijn doen maar het is wat het is. Ik moet denken aan mijn toekomst.

Andrej Oros (21) is mediastudent aan de universiteit van Novi Sad. Zijn passie voor radio zorgde ervoor dat hij zijn eigen radioprogramma kon strikken. Maar mensen kennen hem ook als een getalenteerd acteur.    

Mijn passie voor journalistiek is iets dat geleidelijk aan gegroeid is. Het idee speelde altijd wel in mijn achterhoofd, maar mijn focus lag op mijn middelbare studies fysiotherapie. Toen ik daarmee klaar was moest ik wel een keuze maken. Ik heb toen lang getwijfeld. Journalistiek was absoluut iets wat ik wilde proberen, hoewel het een totaal andere richting was. Achteraf gezien is het wel de juiste keuze geweest voor mij. Ik voel dat ik mezelf heb kunnen ontwikkelen als journalist, maar ook als mens, iets wat deze richting extra aantrekkelijk maakt. Sinds kort heb ik hier in Novi Sad samen met enkele andere vrijwilligers een eigen radioprogramma voor de zender van Vojvodina. Als we radio maken voel ik me helemaal in mijn element. We houden ons vooral bezig met wat er zich afspeelt in Novi Sad. De thema’s zijn zeer divers maar we proberen vooral op een luchtige manier de onderwerpen te benaderen. Momenteel ben ik er vrijwilliger maar als ik nu een job moest kiezen, dan zou het wel daar zijn. Een droom zou ik het wel niet noemen want ik heb ook nog een andere passie, die ik nog liever doe dan mijn journalistiek werk, acteren. Momenteel zit ik in een dramavereniging, waar we op vrijwillige basis voorstellingen organiseren. De stap naar een professionele carrière zie ik zeker zitten, maar natuurlijk moet ik ook realistisch zijn. De kans dat ik doorbreekcht ik zelf miniem, daarom heb ik mij vol ingezet op journalistiek.  Misschien doe ik later nog wat met acteren, als ik daar een kans voor zou krijgen tenminste. Ik hou er niet van om ver vooruit te kijken. Ieder jaar zet ik wel bepaalde doelen die ik wil bereiken. Dit jaar is dat mijn studies met goede resultaten afsluiten zodat ik kans maak op een Erasmusprogramma volgend jaar. Een groot levensdoel vooropstellen doe ik liever niet, daar is het leven veel te onvoorspelbaar voor. Voor het moment voel ik mij goed, we zien wel wat de toekomst brengt, ik voel me er zeker klaar voor.

Stefan Kosanovic (21) is mediastudent aan de universiteit van Novi Sad. Zijn camera is zijn leven. Hij stampte zijn eigen productiebedrijf uit de grond   en is vastberaden om van zijn passie zijn beroep te maken.

Beeld heeft mij altijd geïnteresseerd. Ik kan niet precies verwoorden waarom, maar ik kan me er uren mee bezighouden. Monteren, reportages bekijken, filmen, alle aspecten fascineren mij. Nochtans studeerde ik in het middelbaar iets totaal anders. Ik was goed op weg om programmeur te worden. Ik nam deel aan verschillende competities voor IT-studenten. Dat hield in dat iedereen eenzelfde probleem voorgeschoteld kreeg om dan vervolgens zelf de beste oplossing te programmeren. Ik was er best goed in, pikte geregeld de winst mee en ik amuseerde me ook. Mijn beroep wilde ik er evenwel niet van maken. Ik heb één principe: dat ik enkel doe wat ik graag doe. Het leven is een prachtig geschenk, het zou dom zijn om een groot deel ervan te verspillen aan iets waar je niet volledig achter staat. Tijdens het filmen heb ik nooit het gevoel dat ik echt aan het werk ben.

Het is mijn passie, een hobby waar ik mijn creativiteit op los kan laten. Ik heb daarom zelf een productiebedrijfje opgericht met enkele vrienden. We krijgen geregeld opdrachten binnen, die erg uiteenlopend zijn, maar ook elk hun charme hebben. Onze laatste opdracht kwam van een regionale zender uit Belgrado. Zij maken documentaires over het criminele leven in Servië. Wij zijn verantwoordelijk om over iedere moord in Novi Sad een reportage te maken. Gelukkig zijn er ook opdrachten die iets positievere onderwerpen belichten. Mijn favoriet is de muziekvideo. Dan maken we in overleg met de groep of artiest samen het volledige scenario. Ik vind het zalig om er zo mijn creativiteit op los te laten, het geeft een gevoel van vrijheid voor mij. Dat is ook het belangrijkste in het leven vind ik, vrij zijn en je goed voelen in wat je doet. Dat heb ik gevonden in de journalistiek.

Katarina Vasic (21) is mediastudente aan de universiteit van Novi Sad. Ze was als kind vastberaden om presentatrice te worden, maar ondertussen heeft ze nieuwe uitdagingen gevonden die haar moeten leiden naar haar grote doel: haar stempel drukken op de wereld.

Toen ik als klein meisje naar tv keek, was ik telkens opnieuw verrast door de presentatoren. De présence die die mensen uitstraalden, de vlotheid waarmee ze mij aan het scherm kluisterden, ik was er echt door gefascineerd. Toen wist ik al dat presenteren hetgeen was wat ik later zou willen doen. Hier ben ik voor geboren, zei ik tegen mezelf. Daar ben ik nu ook nog altijd van overtuigd. De keuze voor journalistiek was dan ook evident. Al moet ik toegeven dat die kinderdroom ondertussen heeft plaatsgemaakt voor een nieuwe uitdaging. Dankzij deze studies heb ik ook kennis gemaakt met pr-management. Ik was meteen verkocht. Ik ben van nature een communicatief persoon ben, die graag wat dynamiek brengt in een groep. Een job als pr-manager spreekt mij enorm aan, dat heb ik nu ook ondervonden als lid van onze
studentorganisatie. Daar ben ik ook verantwoordelijk voor de public relations en ik voel gewoon een klik, al heb ik nog altijd niet helemaal afscheid genomen van het presenteren. Beschouw dat als een waardig plan B, maar nu geef ik mij volledig voor een job in de pr-wereld. Naast de studentenorganisatie ben ik ook lid van nog enkele andere verenigingen. Ik zou mezelf wel een geëngageerd persoon durven noemen. Gelijk welke job ik later ook doe, ik wil een verschil kunnen maken, voor anderen, voor mijn familie en voor mezelf. Dat is ook de manier waarop ik wil herinnerd worden later, als iemand die een impact heeft gehad op de wereld. Ik weet dat die uitspraak zwaar geladen is, maar soms is er niet veel nodig om iemand zijn wereld te veranderen. Als ik kinderen kan inspireren, net zoals ik als klein meisje geïnspireerd werd door de tv-presentatoren, dan zal ik al zeer tevreden zijn.