Serie Think Pink – Vrouwen over borstkanker – Deel 2

Per dag overlijden er wereldwijd gemiddeld negen vrouwen aan borstkanker. Ook in België is dit de meest voorkomende kanker bij vrouwen. Nele Mestdagh is 46 jaar en kreeg vijf jaar geleden borstkanker. Ze is ondertussen kankervrij verklaard, maar toch blijft de angst om te hervallen.

“We ontdekten het tijdens mijn jaarlijkse routinecontrole bij de gynaecoloog. Daar werd opeens iets hard gevoeld. We veronderstelden dat het niets zou zijn, maar besloten het toch te laten onderzoeken. Enkele jaren geleden moest ik dit ook doen, maar toen kreeg ik goed nieuws.

Ik vertrok met goede moed naar het ziekenhuis voor een scan en sprak af dat mijn zoon na school zou langskomen. Op het moment dat hij in de wachtzaal zat, kreeg ik de uitslag van mijn scan. Er ging een gevoel van onmacht door me heen. Ik had borstkanker.  Ik zat met heel veel vragen en onzekerheden over de ernst van de situatie. De arts stelde meteen voor om een echo en een punctie uit te voeren.

Toen het afgelopen was en ik naar huis mocht, ging ik mijn zoon opzoeken in de wachtzaal. Ik had mijn man intussen al op de hoogte gebracht. Mijn zoon vroeg me hoe het met me ging, maar ik wou er pas in de auto over praten. Eenmaal in de auto vertelde ik het hem: ‘Mama heeft kanker.’

Ziekenhuisopname

Ik besefte dat ik moest stoppen met werken en er een periode van behandeling en herstel zou volgen. Ik speelde open kaart en vertelde op het werk wat er aan de hand was. Dit deed ik omdat ik vind dat mensen rekening dan kunnen houden met hetgeen je deelt. Als je dat niet doet, geef je de anderen geen kans om ook rekening te houden met jou. Ik moest normaal meteen geopereerd worden, maar doordat we op school een belangrijke doorlichting hadden, koos ik ervoor om die nog mee voor te bereiden.  Daarna was ik klaar voor de operatie.

Ik heb die periode veel schrik gekend. Relativeren zat er niet in. Toen ik een brochure kreeg met de gemiddelde overlevingskansen was ik daar niet goed van. Dat was een koude douche en het akeligste wat ik ooit had gelezen. Ik ging ook naar een kennismakingsgroep waar lotgenoten elkaar opzochten. Daar hoorde ik ook verhalen van vrouwen die voor de derde keer borstkanker hadden. Voor mij was dit heel heftig, het waren momenten dat mijn emoties heel heftig speelden. Ik ging op zoek naar evenwicht om hiermee om te kunnen gaan.

Nieuwe wending

Ik sta nu bewuster in het leven en durf meer voor mezelf kiezen. Ik volg ook workshops die te maken hebben met persoonlijke ontwikkeling. Ook heb ik ik nieuwe inzichten gekregen. Als een collega of kennis langdurig afwezig is, weet ik dat elke blijk van steun deugd kan doen. Soms is het moeilijk om je medeleven onder woorden te brengen, maar laat die persoon weten dat je aan hem of haar denkt. Voor mij was het aangenaam om ondersteuning of een kaartje te krijgen van mensen waarvan ik het niet verwachtte. Ik besef dat ik er goed ben uitgekomen. Ik ben kankervrij en kon nadien mijn job ook weer opnemen.

Ik ben nu zelf ambassadrice bij Think Pink en verkoop confectielintjes. Think Pink onderscheidt zichzelf van andere acties door het niet enkel te hebben over de ‘strijd tegen kanker’.  De organisatie maakt ook tijd om het te hebben over ‘het leven na kanker’. Dat is ook heel erg belangrijk.