foto Think Pink

Serie Think Pink – Vrouwen over borstkanker – deel 1

Oktober is borstkankermaand. De roze lintjes-actie van Think Pink staat weer in de kijker. Ook verhalen van vrouwen met borstkanker komen naar boven.  Hier laten we Simone aan het woord. Simone is tweeënzestig en komt uit Izegem. Ze vertelt over haar ervaring met borstkanker.

“Het voelde als een ei in mijn borst. Onmiddellijk ging ik naar mijn huisdokter. Hij stuurde me door naar een specialist. Die stelde meteen vast dat het borstkanker was, maar het gezwel was goedaardig. Toch moest ik onder het mes, want er was gevaar voor kwaadaardige uitzaaiingen.  Natuurlijk was het een shock, maar eigenlijk gingen er niet veel gedachten door mijn hoofd. Ik ben een optimist en hoopte dat alles uiteindelijk goed zou komen.

Behandeling

Mijn huisarts suggereerde om maar de helft van mijn borst te amputeren. Dan zou enkel het ‘ei’ verwijderd worden. De chirurg daarentegen wou mijn hele borst wegnemen. Ik volgde natuurlijk de raad van de chirurg op. Maar goed ook, want na mijn operatie ontdekten ze vier kleine gezwellen onderaan mijn borst. Als die waren uitgezaaid, zou dit verhaal veel slechter afgelopen zijn. Daarna volgde chemotherapie. Die behandeling was om de drie weken en duurde ongeveer zeven maanden. Ik had heel veel geluk, want lichamelijk ondervond ik geen problemen. Ik voelde me niet zwakker en mijn haar viel niet uit. Daarna heb ik vijf jaar pillen moeten nemen. Na deze behandeling verklaarde de oncoloog mij kankervrij. Dat was een grote opluchting! Ik ben blij dat ik hem nu maar een keer per jaar meer zie.

Sociale factor

Vanaf het begin kreeg ik steun van mijn gezin, familie en vrienden. Die steun bleef ook en is nooit verzwakt. Er is een grote erfelijke factor dus vertelde ik mijn dochter meteen dat zij ook kans had om kanker te krijgen. Ze schrok wel erg, maar reageerde wel nuchter. Ze gaat nu elk jaar op controle.

Mijn grootmoeders hadden allebei borstkanker. Ook mijn zussen hadden te maken met borstkanker. Mijn ene zus liet drie gezwellen verwijderen, maar is nu ook kankervrij. Mijn andere zus daarentegen had geen geluk. Zij stierf aan de ziekte.

Borstkanker veranderde niets in mijn omgang met mensen. Ik was altijd een open persoon en dat zal nooit veranderen. Ook bleef ik altijd positief. Het is belangrijk om te blijven vechten en sterk te blijven. Mijn kleinkinderen zijn de reden dat ik dit zeg. Ik trek me echt aan hen op.

Reconstructie

Uiteraard overwoog ik een borstreconstructie. Maar door complicaties een jaar na mijn operatie was dit even geen optie meer. En daarna dacht ik er eindelijk niet meer zoveel over na. Soms heb ik wel spijt dat ik het niet heb gedaan.  Als je een borst verliest, neemt dat natuurlijk een stuk van je vrouwelijkheid af, maar mijn man steunde me enorm. Voor hem was ik evenveel vrouw met of zonder reconstructie. Het stoorde me wel dat ik moest nadenken over aangepaste kledij. Uiteindelijk heb ik me daarover gezet. Nu ben ik zelfzeker in alles wat ik aandoe en voel ik me goed in mijn vel.”