“De leugens over mijn studies hebben me mentaal gekraakt.”

Het nieuwe academiejaar is deze week opnieuw gestart. Veel jongeren gaan vol goede moed voor een diploma dat hen op weg moet helpen naar een mooie carrière. In september komen telkens opnieuw verhalen van ‘pretendentstudenten’ naar boven. Studenten die de studies niet meer willen voortzetten, maar dit niet durven bekend te maken aan de wereld, uit schrik, uit schaamte of nog een heel andere reden. Die studenten gaan mentaal kapot aan het web van leugens waarin ze zichzelf in gevangen voelen. Ook Peter* vocht een jaar tegen zichzelf en hij is lang niet de enige.

Studenten die zelf verklaren dat ze goed op weg zijn naar hun diploma, maar eigenlijk helemaal niet met hun studies bezig zijn. Het fenomeen van de pretendentstudenten komt veel vaker voor aan de de Vlaamse hogescholen en universiteiten dan gedacht wordt. Ze zien geen andere uitweg meer dan een alternatieve realiteit te verzinnen om de echte te verbergen. Ze komen uit de meest diverse sociale groepen en hebben allemaal hun eigen reden waarom ze een bubbel creëren die de waarheid over hun studies verbergt.

Mentaal gekraakt

Voor Peter duurde het leven in die bubbel bijna een jaar. “In de laatste examenperiode waaraan ik deelnam, voelde ik dat het echt niet meer ging. Ik ben nooit een echte student geweest. Het concept school was niet mijn ding, ik wilde altijd bijleren maar op school vond ik de meeste lessen overbodig omdat ik daar later toch niets mee zou doen. In het middelbaar moest ik ook nooit echt leren om goede resultaten behalen, waardoor dat op de universiteit ook niet meer lukte.”

“Toen het kindergeld niet gestort werd, bleef ik volhouden dat het probleem bij de universiteit lag, tot ik het zelf niet meer aankon.”

Ondanks die moeilijke start wou Peter toch doorbijten:”Toch zette ik door omdat ik toen dacht dat het volgende academiejaar wel beter zou verlopen. Al snel bleek dat ijdele hoop. Ondanks mijn goede wil vertoonde ik uitstelgedrag bij mijn inschrijving, die er nooit kwam. Weken gingen voorbij maar voor mij was het op. Ik was altijd wel in de buurt van de school, maar niemand wist dat ik eigenlijk geen student meer was.”

Opgelucht

In april kwam er uiteindelijk een einde aan de woelige periode in Peters leven. “Het kindergeld was nog altijd niet gestort, omdat ik mij natuurlijk nooit ingeschreven had. Mijn ouders stelden zich daar natuurlijk vragen bij. Een tijdje hield ik vol dat het probleem bij de universiteit lag, die een fout had gemaakt bij mijn inschrijving. Door de leugens brak ik mentaal tot ik op een dag al mijn moed bijeenraapte om alles op te biechten. Het was een emotioneel gesprek met mijn ouders, die natuurlijk verontwaardigd waren. Ze zagen al een tijdje dat het niet goed ging met mij en toonden wel begrip, ondanks dat ze ook terecht kwaad waren. Ze hebben mij wel enorm gesteund in mijn beslissing omdat ze ook zagen dat het zo niet verder kon.”

Peter zelf beschrijft die maanden als de slechtste periode uit zijn leven. Zowel emotioneel als fysiek zakte hij er helemaal door. “Ik voelde mij doodongelukkig, sliep amper nog en zat de hele dag te piekeren naar oplossingen. Mijn ouders wilden graag dat ik een diploma haalde en ik wilde hen niet ontgoochelen. De oplossingen bleven echter uit. In het uitgaansleven probeerde ik mijn problemen te onderdrukken, wat de situatie alleen maar erger maakte.”

“Hulp zoeken deed ik uiteindelijk wel, maar veel te laat”, beseft Peter nu. “Achteraf gezien is het een jaar van mijn leven dat ik vergooid heb. De oplossing lag nochtans voor de hand. Alles opbiechten en doen wat ik zo graag wilde: werken. Ik ben opgelucht dat ik finaal toch die stap kon zetten.”

*De naam in dit verhaal is fictief op vraag van de geïnterviewde.